Online surveillantie

Het is crisis! Vanwege de uitbraak van het Coronavirus mogen we niet meer fysiek op de universiteit komen, wat fysieke tentamens afnemen behoorlijk lastig maakt.

In een zoektocht naar alternatieve methodes, heeft de universiteit een grootschalige test gedaan met “remote proctoring”. Oftewel: surveillantie op afstand.

In plaats van naar de universiteit te komen en daar drie uur op blaadjes te schrijven, krijg je een link naar het online tentamen en mag je hem thuis op je eigen laptop maken. Is dit makkelijk? Ja natuurlijk, je hoeft niet je huis uit en kunt ondertussen snacks eten. Is dit eerlijk? Nou, nee, want het is nogal makkelijk om gewoon de antwoorden op te zoeken of je boek naast je laptop open te leggen. (En je hebt natuurlijk pech als je een wat mindere laptop, internetverbinding of werkplek hebt, maar daarover later meer.)

Om te checken of je niet aan het spieken bent (op wat voor manier dan ook), zet de universiteit een programmaatje op je computer dat van alles in de gaten houdt.

Je moet dan denken aan dingen zoals:

  • Je scherm wordt opgenomen
  • Alle applicaties die aanstaan worden geregistreerd
  • Je webcam staat aan en checkt of je nog zichtbaar bent (en waar je ogen ongeveer naar kijken)
  • Je microfoon staat aan om te luisteren of … iemand niet stiekem de antwoorden aan het voorlezen is?
  • Je toetsaanslagen worden geregistreerd, evenals alles wat je knipt en plakt. Sommige dingen worden simpelweg verboden.

Ik heb meegedaan aan die test, omdat ik de universiteit niet vertrouw. De vorige keer dat we een test moesten maken op de laptop was iedereen het eerste half uur kwijt aan dingen werkend krijgen en probleempjes oplossen. Ik wilde mijn eindtentamen iets vlekkelozer laten verlopen.

Wat vond ik ervan? Laat ik het zo zeggen: ik ben blij dat ze achteraf een enquete opstuurden zodat ik mijn frustratie in 500 woorden kwijt kon.

(meer…)

Software en het probleem van je best doen

Jaren geleden, toen ik nauwelijks een puber was, wilde ik mezelf leren ontwerpen. Ik vond het leuk om verhalen te schrijven en spellen te bedenken, en ik wilde die graag mooi vormgeven en kunnen printen om aan anderen te geven.

Online kwam ik een softwarestrijd tegen tussen twee giganten. Volgens de helft van de mensen was iets genaamd Quark XPress de “industry standard” en het beste van het beste, volgens anderen was dat hartstikke achterhaald en moest je bij het nieuwere Adobe InDesign zijn.

Ik wilde niet achterhaald zijn. Ik wilde cool zijn en meegaan met de tijd, dus ik ging voor Adobe. Bovendien had mijn school (en later mijn studie) licensies voor vrijwel alle Adobe producten, wat het makkelijk maakte om ze te krijgen en er veel mee om te gaan. Binnen de kortste keren was ik niet alleen bezig met InDesign, maar ook met Adobe Illustrator (voor “vector” ontwerpen), Adobe Flash (2D computerspellen en anmaties), en natuurlijk het welbekende Adobe Photoshop.

Mijn hele leven – althans, mijn creatieve digitale leven – was Adobe.

Eerst was ik daar heel blij mee. De programma’s werkten goed, je kon echt alles doen wat je wilde, het was inderdaad vooruitstrevend en werd regelmatig geüpdatet, niks om over te klagen.

Maar na een tijdje kwamen er haarscheurtjes in deze droom.

(meer…)

Toetsmethodes die dus totaal niet werken

Ik ben sinds kort weer terug op de universiteit. En tot mijn grote teleurstelling is de situatie qua toetsen in de tussentijd niet echt verbeterd.

De onwetenheidstoets

Om de een of andere reden zijn heel veel docenten fan van de zogeheten “onwetenheidstoets” (ook wel de “zoek-het-zelf-maar-uit”)

Het idee is als volgt:

Hey iedereen, we hebben het de afgelopen weken gehad over onderwerp X. Weet je wat hier ook mee te maken heeft? Onderwerpen A, B, C, en D. Succes met de opgaven!

In plaats van de daadwerkelijke stof toetsen, willen de docenten het niet te makkelijk maken en toetsen ze iets geavanceerders dat we nooit hebben gehad.

Ik zal een voorbeeld geven.

(meer…)

Foil, Arms & Hog

Dit is mijn allereerste artikel in de reeks “projecten die niet de aandacht krijgen die ze verdienen”. (Ik moet nog een meer catchy naam verzinnen.)

In deze reeks wil ik projecten (of mensen/organisaties) onder de aandacht brengen die in mijn ogen té goed zijn om onder de radar te blijven.

Deze keer wil ik de aandacht brengen naar het Ierse comedy trio Foil, Arms & Hog.

Hun meest bekende video (die enkele jaren geleden soort-van viraal ging) is deze over een potje Risk:

(meer…)