Een theorie van vrije tijd

Mijn leven heeft altijd hevig geschommeld tussen periodes van nul vrije tijd en alleen maar vrije tijd.

Op de middelbare school ben je zó druk, dat je nauwelijks vrije tijd overhoudt. Maar dan komt de vakantie, en ineens valt alles weg en kom je erachter dat er verdraaid veel vrije uren in zo’n dag zitten. Op de universiteit ging dit precies hetzelfde, en toen ik daarna langzaamaan opdrachten kreeg was het niet anders: tijdens de opdracht werk je wekenlang aan één stuk door, en daarna heb je ineens drie maanden niks te doen.

En in beide gevallen krijg je niks gedaan.

In het eerste geval heb je gewoon te weinig tijd om iets substantieels te doen. Ja, als je goed zoekt kan je over de dag heen wel wat vrije tijd bij elkaar rapen — vijf minuten hier, een halfuurtje daar — maar dat is veel te verspreid. Je moet langer de tijd hebben om in de flow te komen, om écht even met iets bezig te zijn wat je leuk vindt om te doen.

Maar in het tweede geval gebeurt ook iets interessants. Je hebt zoveel vrije tijd … dat je uiteindelijk niks doet. Er is geen druk. Er is geen motivatie om nu iets te doen, want je hebt toch nog de hele dag, de hele week, of misschien de hele zomervakantie. Waarom vandaag hard werken aan dat boek dat ik altijd wilde schrijven, als ik ook vandaag lekker spelletjes kan spelen en mórgen dat boek kan schrijven?

Ik stoei al jaren met dit probleem, maar ik denk dat ik dus eindelijk de oplossing heb gevonden:

(meer…)

Een dagje toverland

Een half jaar geleden schreef ik een artikel over mijn bezoek aan de efteling (Een dagje Efteling). Gek genoeg is deze pagina uitgegroeid tot één van mijn meestbezochte pagina’s, dus voel ik mij verplicht ook iets te schrijven over mijn bezoek aan Toverland (08 September 2019).

Het oude toverland

De laatste keer dat ik in Toverland kwam was met mijn opa en oma, nu al tien jaar geleden. Het park bestond de twee grote hallen, een pleintje, Troy en de Booster Bikes. Ik weet nog dat het park heel groot en “ruim” leek, maar achteraf gezien kwam dat omdat het simpelweg grote open ruimtes waren zonder veel decoratie of invulling.

(Ik herinner me nog goed dat ik hierover een gesprek had met mijn moeder, waarin we natuurlijk de vergelijking maakten met de Efteling. Dat park is véél groter, maar alles voelt dichter op elkaar, omdat elk pad helemaal wordt omsloten door van alles en nog wat.)

De Booster Bikes waren de grens van het park. Daarachter was niets meer dan een eindeloos grasveld. Toch was het een heel leuk dagje Toverland. Ik vroeg mij later vaak af waarom we niet vaker daarnaartoe gingen, maar steeds naar de Efteling, hoewel ik nu besef dat het park in die jaren behoorlijk klein was.

(“Kom jongens! We gaan naar Toverland!” “Huh? Hebben ze daar leuke achtbanen?” “Ze … eh … hebben één geweldige achtbaan!” “Pff, saai.” “Maar … maar … het is wel de langste, snelste en hoogste van de Benelux?” “Oh dan gaan we wel zes uur achter elkaar in die ene achtbaan. Let’s go!”)

Het nieuwe toverland

Nou, dat was veranderd.

(meer…)

Logo Ontwerp (“Slingerende Schoten”)

Onlangs heb ik weer een nieuw bordspel ontworpen en op deze website geplaatst!

Dit spel heet “Slingerende Schoten” en is te bekijken/downloaden op deze pagina: Slingerende Schoten

En zoals gebruikelijk had ik weer een (naam)logo nodig voor dit spel. Dit is een logo waarin letterlijk de naam van het spel staat, zoals je normaal gesproken op de voorkant van een spellendoos vindt. Dit helpt om het spel te herkennen en geef het een professionele afwerking.

In dit artikel ga ik uitleggen hoe ik dit logo heb ontworpen en natuurlijk het eindresultaat laten zien!

(meer…)

De Raadselrijders

Over dit verhaal: “De Raadselrijders” is een kort verhaal (~14,000 woorden) dat ik schreef als experiment. Ik doe vaak schrijfexperimenten: ik leg mezelf enkele restricties op (zoals met welke situatie ik moet beginnen) en moet dan de rest van het verhaal bij elkaar improviseren.

Meestal loopt het uit de hand, maar deze keer was het resultaat goed genoeg om op het blog te plaatsen! Hieronder kun je het helemaal te lezen.

Sommigen hebben laten weten dat ze liever een PDF lezen dan het blog. Voor die mensen heb ik het verhaal in PDF-formaat: De Raadselrijders (aan het einde van dit document staan enkele opmerkingen over het verhaal, het schrijfproces, en korte notities die ik maakte tijdens het schrijven)

Veel leesplezier!

Dit was de laatste keer. Met elke schep groeiden de modderhopen rond haar voeten, maar slonk haar vertrouwen. Hoe vaak had ze dit al wel niet gedaan? Tegenover haar compagnon deed ze nonchalant alsof dit getal onbekend was, alsof ze de tel al jaren geleden was kwijtgeraakt, maar ze wist exact hoe vaak ze het hadden geprobeerd: duizend keer. Een mooi getal om te stoppen, toch?

Inmiddels stonden haar voeten alweer twee lagen verder, in het gat dat ze zelf had gegraven. Ze kende de grondlagen als de letters van het alfabet: de eerste laag was fijn zand, daarna kwam harder zand, daarna stukken steen, daaronder haast onbreekbare boomwortels die dikker groeiden dan haar beide voeten naast elkaar, en pas daarna werd het spannend. Als je even doorwerkte, kon je voor het eind van de nacht een heel woord maken.

(meer…)