De Raadselrijders

Over dit verhaal: “De Raadselrijders” is een kort verhaal (~14,000 woorden) dat ik schreef als experiment. Ik doe vaak schrijfexperimenten: ik leg mezelf enkele restricties op (zoals met welke situatie ik moet beginnen) en moet dan de rest van het verhaal bij elkaar improviseren.

Meestal loopt het uit de hand, maar deze keer was het resultaat goed genoeg om op het blog te plaatsen! Hieronder kun je het helemaal te lezen.

Sommigen hebben laten weten dat ze liever een PDF lezen dan het blog. Voor die mensen heb ik het verhaal in PDF-formaat: De Raadselrijders (aan het einde van dit document staan enkele opmerkingen over het verhaal, het schrijfproces, en korte notities die ik maakte tijdens het schrijven)

Veel leesplezier!

Dit was de laatste keer. Met elke schep groeiden de modderhopen rond haar voeten, maar slonk haar vertrouwen. Hoe vaak had ze dit al wel niet gedaan? Tegenover haar compagnon deed ze nonchalant alsof dit getal onbekend was, alsof ze de tel al jaren geleden was kwijtgeraakt, maar ze wist exact hoe vaak ze het hadden geprobeerd: duizend keer. Een mooi getal om te stoppen, toch?

Inmiddels stonden haar voeten alweer twee lagen verder, in het gat dat ze zelf had gegraven. Ze kende de grondlagen als de letters van het alfabet: de eerste laag was fijn zand, daarna kwam harder zand, daarna stukken steen, daaronder haast onbreekbare boomwortels die dikker groeiden dan haar beide voeten naast elkaar, en pas daarna werd het spannend. Als je even doorwerkte, kon je voor het eind van de nacht een heel woord maken.

(meer…)

[Speldagboek] “In hetzelfde schuitje” #7

Welkom bij het zevende speldagboek (“devlog”) voor mijn spel “in hetzelfde schuitje”!

In het vorige artikel had ik eindelijk de eerste werkende versie. Zoals te verwachten, werkte het spel technisch gezien wel, maar klopte het van geen kant :p Sommige delen waren heel leuk, andere delen veel te moeilijk/makkelijk/onduidelijk, en er miste gewoon veel diepgang en het gevoel van een duidelijk doel.

In dit artikel ga ik uitleggen wat ik zag als de grootste problemen en hoe ik deze heb opgelost (of geprobeerd op te lossen).

Je kunt dit zien als “de weg naar versie 2.0”, aangezien er gigantische veranderingen gaan plaatsvinden in het spel.

Opmerking: dit artikel heeft niet zoveel plaatjes of grote dingen, sorry. Het is vooral tekst, aangezien ik (minstens) een week ben beziggeweest met het hele spelconcept herschrijven. Maar het is hele interessante tekst als je meer wilt leren over spellen maken!

(meer…)

Game of Thrones (seizoen 8)

Ik wilde eerst een recensie schrijven, maar bedacht toen dat er al genoeg gezegd is over Game of Thrones (en het laatste seizoen) en ik niet eens zin had om er diep in te duiken.

Het is slecht. Heel slecht.

Ik vond Game of Thrones een van de beste series die ik ooit heb gezien. Een van de weinige series waarbij ik niet kon wachten tot het nieuwe seizoen eindelijk beschikbaar was. Maar de laatste twee seizoenen hebben dat vuurtje gedoofd met ijzingwekkend slecht schrijfwerk.

Dit artikel schrijf ik niet om gemeen te zijn of anderen af te kraken. Game of Thrones heeft heel veel dingen goed gedaan. Ik ben dankbaar voor het bestaan van de serie.

Het punt is dat ik zelf een schrijver ben, en hoop ooit een groot verhaal te schrijven, misschien zelfs tot langlopende TV serie te laten uitbloeien (maar dan droom ik even heel groot), en ik wil niet dezelfde fouten maken.

Ik wil niet dat mensen net zo’n teleurgesteld en leeg gevoel overhouden aan mijn werk, na het lezen van de laatste pagina of kijken van de laatste aflevering, als ik heb overgehouden aan Game of Thrones.

In dit artikel ga ik praten over hoe je verhalen, zeker als ze zo complex en langlopend zijn als GoT, consistent kunt houden en een waardig einde kunt geven. Ik geef vooral voorbeelden en verwijzingen naar GoT, maar deze principes zijn overal van toepassing.

Dus, waar ging het mis?

Pas op! Wie dit artikel trotseert, heeft spoilers geleerd!

(Als je nog nooit Game of Thrones hebt gezien, maakt het eigenlijk niet zoveel uit en kun je alleen letten op de grote problemen die ik aanwijs. De paar details die ik noem vergeet je toch meteen.)

(meer…)

Over dichtheid (in kunst)

Al mijn hele leven ben ik creatief bezig. Het begon met muziek maken, sprong over op verhalen schrijven, en voor ik het wist liep het uit de hand en was elke kunstvorm ineens interessant.

Als ik één principe moest noemen dat in alle kunstvormen een belangrijke rol speelt, dan zou dat dichtheid zijn.

Ik kan nu een droge definitie van deze term geven, maar ik denk dat een voorbeeld veel beter werkt. Dit is een woordgrap die ik onlangs tegenkwam:

Een wielrenner die doping ontkent, ik trapper niet in!

Ik moet hier altijd wel om glimlachen, net als de meesten om mij heen. Maar waarom? Waarom is dit leuk? In feite is dit een betekenisloze zin waarin iemand een woord verkeerd speelt.

Het antwoord? Dichtheid. Deze ene zin heeft twee betekenissen. Je hebt de “normale zin” waarin iemand een statement maakt over wielrenners die doping gebruiken (wat voor velen herkenbaar zal zijn), en de “grapzin” waarin één woord is vervangen door een ander woord (dat met wielrennen te maken heeft, namelijk trapper).

Oftewel, deze zin heeft een hoge dichtheid, omdat het twee dingen bereikt. Het vangt twee vliegen in één klap.

In dit artikel wil ik drie dingen bereiken:

  • Een goede definitie/uitleg geven van kunstdichtheid
  • Voorbeelden geven uit verschillende kunstvormen (en waarom het óók in die vorm zeer belangrijk is)
  • En ingaan op waarom mensen zo’n hoge kunstdichtheid eigenlijk grappig/leuk/interessant vinden.

Hopelijk is het leerzaam en kun je er iets mee in je eigen werk! (En anders hoop ik dat het leuk was om te lezen en het niet voelt alsof ik je tijd heb verspild.)

(meer…)