Categorie: Aardige Anekdotes

Sommige gedachten zijn te kort om in de hoofdcategorie te zetten, dus dan maak ik er een kleine, grappige, eventueel inspirerende (ik betwijfel het) anekdote van.

Een mobiele game uitbrengen – deel 2

Welkom bij deel 2 in de serie “avonturen in de wereld van mobiele games en de Play Store”! Klik op deze link als je deel 1 hebt gemist: Een mobiele game uitbrengen – deel 1

Update: het spel waarover ik praat in deze reeks is inmiddels succesvol gepubliceerd! Klik hier om het te spelen: Into My Arms – Puzzle Game.

De eerste test

So far, so good. Ik heb alle vragenlijsten ingevuld, een testversie van mijn spel geüpload, en besluit een “interne test” naar mezelf en enkele testers te sturen. (Waarbij “testers” synoniem is voor “kennissen die toevallig een Android telefoon hebben en geen iPhone”.)

Ik druk op de knop. Errors. Explosies. Alles kapot.

Wat blijkt? Je moet eerst de volledige app-informatie invullen voordat je überhaupt een interne test mag doen. Dus ik moest eerst alle juiste screenshots, marketing tekstjes, en instellingen klaarzetten voordat ik het spel naar mezelf mocht sturen om het te testen.

Ik voelde al dat er iets mis was, maar ik kon het niet helemaal plaatsen. Dus ik heb netjes alles ingevuld en toen nog een keer op de knop gedrukt.

Geen errors, maar ook geen app.

(meer…)

Een mobiele game uitbrengen – deel 1

Ik hoop binnenkort mijn eerste mobiele spelletje op de markt te brengen. Het spel heet “Into My Arms” en is een puzzelspel over liefde met een uniek mechanisme: je speelt twee poppetjes en wint elk level door in elkaars armen te vallen.

Update: het spel is inmiddels geaccepteerd! Klik hier om het te spelen: Into My Arms – Puzzle Game.

De allergrootste spellenwinkels zijn natuurlijk de Play Store (voor Android) en App Store (voor iOS). Aangezien alles bij Apple reteduur is (99 dollar per jaar als je spellen wilt ontwikkelen), besloot ik te beginnen bij de Play Store (wat slechts een eenmalige betaling van 25 dollar is).

En ik moet concluderen: voor een bedrijf zo groot en succesvol als Google mogen ze nog héél wat verbeteren aan hun diensten. (En de wereld van mobiele spelletjes is raar en gemeen … maar ook wel weer grappig.)

De eerste inschrijving

Om te ontwikkelen voor de Play Store, moet je een officieel ontwikkelaarsaccount hebben. (Een standaard Google account kan je namelijk alleen maar gebruiken om spellen te downloaden/kopen/spelen.)

Hiervoor moet je eenmalig 25 dollar betalen. Kan dit via je favoriete bank? Misschien met iDeal, of zelfs Paypal? Natuurlijk niet!

Het moet met een credit card.

(meer…)

Een dagje DUO

Een wijs man zei ooit:

“Er zijn maar drie zekerheden in het leven: belasting, de dood, en gedoe bij DUO”

Voor wie het zich afvraagt: nee, DUO is niet het vervolg op het kaartspel UNO. Het is de Dienst Uitvoering Onderwijs. Onder studenten ook wel bekend als “die mensen die je geld geven voor je studie”. Wat onder meer bondige studenten ook wel bekend staat als “stufi”.

Mijn eerste poging

Enkele jaren geleden onderbrak ik mijn studie. Mede vanwege mijn aanhoudende gezondheidsproblemen zag ik mij genoodzaakt de studie te pauzeren, ook al had ik mijn diploma bijna binnen. Het was een erg bijzondere situatie, wat ervoor zorgde dat helemaal niemand aan mijn universiteit de regels kende, en ik dus hoogst persoonlijk contact moest zoeken met DUO.

Blijkbaar kon dat niet. Je moest ze opzoeken, in het echt, nadat je een afspraak had ingepland. Ik voel altijd een kleine haat opborrelen als ik mensen niet gewoon kan mailen, maar op zich is een live afspraak ook nog acceptabel. Zolang ik maar niet hoef te bellen :p

Dus ik fiets naar een duister steegje, verstopt ergens in hartje Eindhoven, om daar mijn simpele vraag te stellen aan DUO: “Ik stop per direct met de studie. Hoe meld ik me af voor studiefinanciëring? En hoe zit dat met studieschuld aflossen/OV-kaart opzeggen/als ik later weer wil beginnen?”

Het antwoord? Nou ja, eigenlijk heel simpel. Nu ik eraan terugdenk snap ik niet hoe we daar niet zelf uit zijn gekomen toentertijd. Ik klik online op het knopje “studiefinanciëring opzeggen”, ik ga langs een OV automaat om het studentenreisproduct van de kaart te halen, en ik schrijf me gewoon niet meer in voor de studie.

Hierbij is het belangrijk om op te merken dat de vrouw mij meermaals verzekerde dat …

  • Na drie jaar mijn studiefinanciering op was—ik kon er het beste maar meteen mee stoppen
  • Maar dat de OV-kaart nooit kosten met zich meebracht—”ach joh, hou hem gewoon lekker, wie weet moet je nog reizen”
  • En dat ze pas studieschuld zouden gaan aflossen als ik geld ging verdienen

Je kunt waarschijnlijk mijn verbazing begrijpen toen even later bleek dat …

(meer…)

Een dagje toverland

Een half jaar geleden schreef ik een artikel over mijn bezoek aan de efteling (Een dagje Efteling). Gek genoeg is deze pagina uitgegroeid tot één van mijn meestbezochte pagina’s, dus voel ik mij verplicht ook iets te schrijven over mijn bezoek aan Toverland (08 September 2019).

Het oude toverland

De laatste keer dat ik in Toverland kwam was met mijn opa en oma, nu al tien jaar geleden. Het park bestond de twee grote hallen, een pleintje, Troy en de Booster Bikes. Ik weet nog dat het park heel groot en “ruim” leek, maar achteraf gezien kwam dat omdat het simpelweg grote open ruimtes waren zonder veel decoratie of invulling.

(Ik herinner me nog goed dat ik hierover een gesprek had met mijn moeder, waarin we natuurlijk de vergelijking maakten met de Efteling. Dat park is véél groter, maar alles voelt dichter op elkaar, omdat elk pad helemaal wordt omsloten door van alles en nog wat.)

De Booster Bikes waren de grens van het park. Daarachter was niets meer dan een eindeloos grasveld. Toch was het een heel leuk dagje Toverland. Ik vroeg mij later vaak af waarom we niet vaker daarnaartoe gingen, maar steeds naar de Efteling, hoewel ik nu besef dat het park in die jaren behoorlijk klein was.

(“Kom jongens! We gaan naar Toverland!” “Huh? Hebben ze daar leuke achtbanen?” “Ze … eh … hebben één geweldige achtbaan!” “Pff, saai.” “Maar … maar … het is wel de langste, snelste en hoogste van de Benelux?” “Oh dan gaan we wel zes uur achter elkaar in die ene achtbaan. Let’s go!”)

Het nieuwe toverland

Nou, dat was veranderd.

(meer…)

Wachtwoorden

Onlangs probeerde ik in te loggen op mijn bankrekening. Ik heb een stuk of vijf verschillende wachtwoorden die ik her en der gebruik, en een stuk of drie gebruikersnamen, dus meestal probeer ik gewoon alle combinaties totdat eentje werkt.

Maar geen van de combinaties werkte.

“Natuurlijk,” dacht ik, “voor zoiets belangrijks als mijn geld heb ik een apart wachtwoord bedacht!”

Maar ja, dat wachtwoord wist ik dus niet meer. Meestal betekent dit simpelweg dat ik één van mijn andere wachtwoorden pak, en er willekeurige tekens achterplak. In plaats van “wachtwoord” krijg je dan “W8woord#!?”.

Hopelijk zie je het probleem met deze methode: hoe ga je dit ooit onthouden? Natuurlijk zou ik mijn wachtwoorden ergens kunnen bijhouden, of op een briefje kunnen schrijven, maar dat verpest het hele idee van wachtwoorden. Nee, ze moeten allemaal in mijn hoofd zitten.

Om het nog erger te maken hebben vrijwel alle websites een eigen lijst van belachelijke wachtwoordcriteria.

Je wachtwoord moet minstens de volgende onderdelen bevatten:

  • Een hoofdletter
  • Een kleine letter
  • Een speciaal teken
  • Een cijfer
  • Een Chinees symbool
  • Een toverspreuk uit Harry Potter
  • Een pootafdruk van een kip
  • De naam van je huisdier
  • Je lievelingsfilm
  • Je favoriete docent van de basisschool
  • Je mening over klimaatverandering
  • Een opmerking over dat het deze zomer wel héél warm is in Nederland

Het zal je weinig verbazen dat ik mijn wachtwoord niet kon achterhalen en uiteindelijk per post een nieuw wachtwoord kreeg toegestuurd.

Ik heb hierop maar één ding te zeggen:

(meer…)