Filmrecensie: Dunkirk (2017)

Christopher Nolan is een van mijn favoriete filmmakers.

(Ik heb het idee dat ik elke recensie op deze manier begin. Maar ja, je kijkt nu eenmaal vooral series/films van makers die je bewonderd.)

Toen in 2015 geruchten verschenen over de film Dunkirk, plaatste ik hem al op mijn kijklijstje. De reden dat ik hem nu pas keek, was omdat de eerste reacties (vlak na de premiere) wisselvallig waren. De een vond het een meesterwerk – zijn beste werk tot nog toe! De ander vond het een saaie, onduidelijke film zonder samenhang of duidelijk idee.

Hoewel mijn gevoel niet naar zulke extremen gaat, zie ik de film ook op twee verschillende manieren. Sommige delen zijn extreem goed, andere verhaalelementen zitten gewoon totaal niet in de film. Hoe goed je de film vindt hangt daardoor uiteindelijk af van wat je verwachtte toen je de film opstartte. Verwachtte je een spetterende actiefilm? Een typische Nolanfilm? Een zwaar en persoonlijk drama? Een historisch zeer accurate weergave van de Tweede Wereldoorlog?

Als ik probeer door al die verschillende brillen te kijken, komt mijn uiteindelijke score uit op 8 uit 10 sterren.

★ ★ ★ ★ ★ ★ ★ ★ ☆ ☆

Waarom? Lees verder, lees verder!

(De recensie is deze keer een stuk korter dan de vorige paar, mocht je het gevoel hebben dat een deel mist.)

Pas op! Wie dit artikel trotseert, heeft lichte spoilers geleerd!

(meer…)

Personages Bedenken III

In de vorige twee delen heb ik algemene tips gegeven voor het bedenken van personages (wanneer je een verhaal schrijft).

Deze tips zijn nog steeds van kracht, maar het afgelopen jaar heb ik nóg iets beters gevonden. Een techniek die sneller en simpeler is, maar tegelijkertijd betere personages oplevert.

Ik noem het de … “waarom zit dit personage in het verhaal?”

Het is geen geweldige titel. Maar het was iets minder intimiderend dan mijn vorige titel: verhaalsafhankelijke vragen.

(Daarvoor heette het: dubbelperspectief voor de belangrijkste verhaalelementen. Die heb ik heel snel weggegooid.)

Wat is het idee?

Stel ik schrijf een verhaal in het genre detective of mysterie. Aan het begin van het boek wordt iets belangrijks gestolen. (Weet ik veel, doe maar een houten kruk die miljoenen waard is, omdat Vincent van Gogh er hoogstpersoonlijk op heeft gezeten.)

Vervolgens introduceer ik een viertal hoofdpersonages. Wat is de belangrijkste vraag die ik deze personages kan stellen?

(meer…)

Er is maar één geschiedenistoets

Vroeger maakte ik op school altijd een duidelijk onderscheid tussen “zinvolle vakken” en “zinloze vakken”.

  • Wiskunde? Zinvol, heb je voor zo’n beetje alles nodig.
  • Aardrijkskunde? Zinloos. Ik zoek de hoofdstad van Madagascar wel op … als ik die ooit nodig heb.
  • Gym? Zinvol, beweging is het allerbelangrijkste wat je kunt doen!
  • Geschiedenis? Zinloos. Ik zoek het geboortejaar van Willem van Oranje wel op … als ik die ooit nodig heb.

Het enige leuke aan geschiedenis waren de verhalen. Mijn docent in de brugklas kon ongelofelijk leuk vertellen. Aan het einde van elke les vertelde hij de volgende 5-10 minuten van een doorlopend verhaal. Dáárvoor kwamen we naar de les! Zelfs al de bel allang was gegaan, bleven we het verhaal afluisteren.

Maar de rest van het vak, zeker in de jaren daarna, vond ik een ongelofelijke verspilling van tijd.

Waarom geschiedenis zinvol is

Elke keer als ik mijn haat jegens geschiedenis proclameerde, kwam men met de volgende argumenten:

  • Maar het is belangrijk om een (algemeen) besef te hebben van onze geschiedenis!
  • Het is belangrijk om oorzaak en gevolg te kennen! Om te weten wat vóór wat kwam, hoe dingen in onze huidige wereld zijn ontstaan uit onze geschiedenis.
  • Wie niet leert van het verleden, is gedoemd deze te herhalen! (Oftewel, het leert ons om huidige ontwikkelingen te relativeren of juist te herkennen als reëel gevaar.)

(Soms komt men wel met meer argumenten, maar die negeer ik hier even. Dat zijn namelijk dingen als “maar het is leuk om mensen de les te lezen als ze hun jaartallen verkeerd hebben” of “het is spannend om te lezen over OORLOG en PIRATEN en GUILLOTINES en BRUTE ROOFTOCHTEN”. Die mensen die liever Viking of dictator waren geworden heb je altijd.)

Ik kan me heel goed vinden in deze argumenten. Dat zijn inderdaad de belangrijke voordelen van geschiedenisonderwijs.

Het enige probleem is dat ze niet worden getoetst.

Veel van mijn geschiedenistoetsen bestonden uit het invullen van exact het juiste jaartal of exact de juiste naam voor een bepaald land, fase, concept, of iets dergelijks. Alle bovengenoemde voordelen werden niet onderwezen en als gevolg daarvan ook niet getoetst.

Dat maakt dat geschiedenis voor mij enorm zinloos voelde en achteraf gezien ook zinloos was.

Ik dacht hier laatst eens diep over na en kwam toen tot de conclusie dat de oplossing eigenlijk heel simpel is.

(meer…)