Game of Thrones (seizoen 8)

Ik wilde eerst een recensie schrijven, maar bedacht toen dat er al genoeg gezegd is over Game of Thrones (en het laatste seizoen) en ik niet eens zin had om er diep in te duiken.

Het is slecht. Heel slecht.

Ik vond Game of Thrones een van de beste series die ik ooit heb gezien. Een van de weinige series waarbij ik niet kon wachten tot het nieuwe seizoen eindelijk beschikbaar was. Maar de laatste twee seizoenen hebben dat vuurtje gedoofd met ijzingwekkend slecht schrijfwerk.

Dit artikel schrijf ik niet om gemeen te zijn of anderen af te kraken. Game of Thrones heeft heel veel dingen goed gedaan. Ik ben dankbaar voor het bestaan van de serie.

Het punt is dat ik zelf een schrijver ben, en hoop ooit een groot verhaal te schrijven, misschien zelfs tot langlopende TV serie te laten uitbloeien (maar dan droom ik even heel groot), en ik wil niet dezelfde fouten maken.

Ik wil niet dat mensen net zo’n teleurgesteld en leeg gevoel overhouden aan mijn werk, na het lezen van de laatste pagina of kijken van de laatste aflevering, als ik heb overgehouden aan Game of Thrones.

In dit artikel ga ik praten over hoe je verhalen, zeker als ze zo complex en langlopend zijn als GoT, consistent kunt houden en een waardig einde kunt geven. Ik geef vooral voorbeelden en verwijzingen naar GoT, maar deze principes zijn overal van toepassing.

Dus, waar ging het mis?

Pas op! Wie dit artikel trotseert, heeft spoilers geleerd!

(Als je nog nooit Game of Thrones hebt gezien, maakt het eigenlijk niet zoveel uit en kun je alleen letten op de grote problemen die ik aanwijs. De paar details die ik noem vergeet je toch meteen.)

(meer…)

Over dichtheid (in kunst)

Al mijn hele leven ben ik creatief bezig. Het begon met muziek maken, sprong over op verhalen schrijven, en voor ik het wist liep het uit de hand en was elke kunstvorm ineens interessant.

Als ik één principe moest noemen dat in alle kunstvormen een belangrijke rol speelt, dan zou dat dichtheid zijn.

Ik kan nu een droge definitie van deze term geven, maar ik denk dat een voorbeeld veel beter werkt. Dit is een woordgrap die ik onlangs tegenkwam:

Een wielrenner die doping ontkent, ik trapper niet in!

Ik moet hier altijd wel om glimlachen, net als de meesten om mij heen. Maar waarom? Waarom is dit leuk? In feite is dit een betekenisloze zin waarin iemand een woord verkeerd speelt.

Het antwoord? Dichtheid. Deze ene zin heeft twee betekenissen. Je hebt de “normale zin” waarin iemand een statement maakt over wielrenners die doping gebruiken (wat voor velen herkenbaar zal zijn), en de “grapzin” waarin één woord is vervangen door een ander woord (dat met wielrennen te maken heeft, namelijk trapper).

Oftewel, deze zin heeft een hoge dichtheid, omdat het twee dingen bereikt. Het vangt twee vliegen in één klap.

In dit artikel wil ik drie dingen bereiken:

  • Een goede definitie/uitleg geven van kunstdichtheid
  • Voorbeelden geven uit verschillende kunstvormen (en waarom het óók in die vorm zeer belangrijk is)
  • En ingaan op waarom mensen zo’n hoge kunstdichtheid eigenlijk grappig/leuk/interessant vinden.

Hopelijk is het leerzaam en kun je er iets mee in je eigen werk! (En anders hoop ik dat het leuk was om te lezen en het niet voelt alsof ik je tijd heb verspild.)

(meer…)

Filmrecensie: Crimes of Grindelwald (2018)

Ik ben een gemiddelde Harry Potter fan. Ik ken de boeken en de films, en van tijd tot tijd vind ik het meer dan vermakelijk om ze te kijken, maar niet meer dan dat.

(Ik schijn zelfs alle boeken te hebben gelezen toen ik eigenlijk nog niet hoorde te kunnen lezen. Uiteindelijk ben ik een klas overgeslagen. Maar ja, daar kan ik me niks van herinneren.)

Toen deze film, Crimes of Grindelwald, uitkwam waren er meteen gemixte reacties. De een vond het prima, een enkeling vond het interessant of een visueel spektakel, maar een grote groep vond het eigenlijk gewoon heel slecht.

Dat vind ik altijd fascinerend. Dat soort films zijn het meest interessant om te analyseren, want je leert er het meeste van, vooral in de categorie “hoe het niet moet”.

Deze film krijgt uiteindelijk van mij 4 uit 10 sterren.

★ ★ ★ ★ ☆ ☆ ☆ ☆ ☆ ☆

En de enige reden dat dit cijfer niet lager is, is omdat ik een gemiddelde fan ben en een zekere waardering heb voor de audiovisuele pracht van deze film. (Een grote fan zou de film ofwel nog meer haten vanwege de stomme dingen die gebeuren, of juist de film meer waarderen simpelweg omdat het zich afspeelt in het HP universum.)

Waar ging het in vredesnaam mis?

Pas op! Halverwege dit artikel staat een spoilergrens. Alles daarboven is spoilervrij, alles daaronder niet.

Wat is het idee?

Dit is deel 2 van vijf geplande delen in de Fantastic Beasts reeks. Deze reeks volgt, zoals de naam suggereert, de dierenverzorger Newt Scamander terwijl hij allerlei magische fabeldieren vindt, vangt, verzorgt en verordent.

… of is dat wel zo?

(meer…)