Konijnengeheimen

Ik geef de konijnen elke dag te eten. ’s Ochtends doe ik de bekende korrels in een bak, en zet die in hun hok neer, en door de dag heen geef ik ze regelmatig stukjes brood of groente.

Wat raar is, is dat ze na al die jaren nog niet door hebben hoe ze met voedsel om moeten gaan. Als ze mij met hun voerbak aan zien komen lopen, zijn ze slim genoeg om te weten dat er eten komt, en springen ze tegen de zijkant aan en kijken enthousiast omhoog. Maar, ze gaan altijd precies op de plek zitten waar de bak altijd staat. Als ik dan de klep open doe, en probeer de voerbak er in te zetten, moet ik hem dus zo ongeveer onder hun pootjes duwen. Maar dat vinden ze vervelend, dus dan gaan ze tegen de voerbak slaan en ligt al het voer door hun hok. (Of op de grond.)

(meer…)

De Salsafietser.

Fietsen doe je vrijwel nooit alleen. Zelfs als ik op rare tijdstippen de fietspaden onveilig maak, kom ik altijd andere fietsers tegen. Sommige fietsen me hard voorbij, anderen slepen zich met z’n vieren naast elkaar met een slakkengangetje voort. (Waardoor ik er niet langs kan. En ze hebben laatst ook nog mijn bel gestolen, dus ik kan niet bellen dat ze aan de kant moeten. Serieus, wie steelt er in vredesnaam een bel?)

Maar, wat vooral opvalt, is dat er twee categorieën fietsers zijn.

(meer…)

Aan alle mensen die…

…niet hun vuile vaat afspoelen, maar het wel gewoon in de vaatwasser pleuren of bovenop andere rotzooi stapelt.

Dat werkt niet. Je schuift problemen af op andere mensen, en je laat de hele vaatwasser vastlopen, omdat je te lui bent om drie seconden een kraan te laten lopen over je bord. Het is alsof je je fiets niet in het fietsenrek zet als je op school komt, maar gewoon horizontaal bovenop vijf andere fietsen legt. Of alsof het buiten keihard regent, en jij gaat met een emmer naar buiten om de regen op te vangen, en loopt vervolgens naar binnen en gooit daar de hele boel nat.

(meer…)

De Oneindige Bluf – Deel 1

Regelmatig hoor ik mensen iets zeggen dat lijkt op het volgende:

Ja, het is maar beter als we vroeg vertrekken, want ’s middags is het het drukst, en dan hebben wij tenminste een fatsoenlijke plek!

Hoewel er in principe niks mis is met deze gedachte, heb je er praktisch weinig aan. Want, wat doet de rest van de mensen? Die denkt hetzelfde. Die gaan ook wat eerder in de hoop op een betere parkeerplek. Of in de hoop dat een bepaald product nog niet is uitverkocht, of hopend op een zitplaats in plaats van een staanplaats.

(meer…)

Witte Oordopjes

Als ik op de fiets zit doe ik vaak stemoefeningen. (Omdat het tijdens colleges volgens mij niet zo gewaardeerd zou worden als ik keihard oerwoudgeluiden ging maken.) Vroeger deed ik dat alleen als ik zeker wist dat er niemand in de buurt was, omdat ik natuurlijk niemand wilde lastigvallen. Nou gebeurde het wel eens dat er plots iemand met een hond uit een zijstraatje kwam wandelen en me heel raar aankeek, maar dat was de uitzondering op de regel.

De laatste tijd, echter, heb ik een bepaalde trend ontdekt die mij vrijwaart van elke schaamte. Naar schatting driekwart van de mensen die om me heen fietsen, hebben oordopjes in of een koptelefoon op. Regelmatig hoor je het geluid zelfs tientallen meters verderop, en als zo’n ding zo hard staat, dan zullen ze zeker geen last hebben van mijn stemoefeningen. Zo gebeurt het dus dat ik regelmatig de hele fietstocht achter iemand fiets en lawaai maak, en die ander weet waarschijnlijk niet eens dat er andere mensen om hem heen hebben gefietst.

(meer…)