Middelbare Schooldrama

Leestijd: 5 (minuten)

Ik had op mijn middelbare school één uur drama in de week, de hele onderbouw lang. (In de bovenbouw niet meer, maar ik weet niet of dat mijn profielkeuze was, of dat het simpelweg niet meer gegeven werd.)

Enerzijds was dit best leuk. Ik ben altijd geïnteresseerd geweest in theater, vanwege mijn vader die theaterdirecteur is en het feit dat ik zelf kunstenaar ben, dus dat we er elke week een uur mee bezig waren was fijn. Het was voor sommige zelfs de reden dat ze voor deze school hadden gekozen.

Anderzijds was het een drama. (Haha, ik ben hilarisch.) Ik kan me eigenlijk niks herinneren dat ik heb geleerd in al die jaren. Niet een paar tips die me helpen, niet een groter inzicht in het vak van toneelspelen (en schrijven), niet gewoontes en vaardigheden die nu een tweede natuur zijn.

De samenvatting van het vak was eigenlijk:

“Hé, vandaag gaan we het onderwerp X behandelen (bijvoorbeeld improviseren)! Ik weet dat jullie het nooit hebben gedaan, maar we hebben niet zoveel tijd, dus ga maar voor de hele groep staan en je krijgt meteen een cijfer.”

(meer…)

Schrijftip: begin het en vergeet het

Leestijd: 5 (minuten)

Ik begin een bijzonder patroon te ontdekken in alle boeken die ik lees en inmiddels ook de verhalen die ik zelf schrijf. Ik noem het: begin het en vergeet het.

Veel verhalen beginnen met een héél interessant eerste hoofdstuk dat allerlei vragen oproept. Dat zorgt dat lezers in het verhaal worden gezogen, het boek uiteindelijk kopen en vervolgens uitlezen. (Niemand besluit of hij een boek wil kopen of doorlezen door ineens halverwege hoofdstuk twintig een paar paragrafen te lezen.)

Oftewel, het eerste hoofdstuk is de belangrijkste drempel, en schrijvers weten dat. Maar je wilt niet je kruit verschieten. Als je het beste moment van het verhaal aan het begin plaatst, met de beste scenes en mysteries … kan je daarna nergens heen. Het wordt alleen maar slechter.

Bovendien, als die eerste paar hoofdstukken van het verhaal écht belangrijk zijn, levert dat een tweede probleem op: lezers zijn het vergeten richting het einde.

Regelmatig leest iemand een verhaal van mij en vraagt aan het einde: “super leuk, maar, dit en dit begreep ik dus niet, heb ik iets gemist?” En meestal kan ik dan wijzen naar een cruciale actie of beetje informatie in de eerste paar hoofdstukken. In het geval van informatie kan je het herhalen (hoewel dit niet ideaal is), maar als het een hele actie of scene betreft is dat lastig.

Als laatste komt een derde probleem: het midden van een boek is doorgaans het moeilijkst om interessant en getemporiseerd te houden. Het laatste dat je wilt, is allerlei verhaallijnen of overgebleven stukjes informatie uit de eerste vijf hoofdstukken met je meeslepen door het boek heen. Je wilt ze snel afronden en vergeten, zodat je meteen doorkunt met de volgende geweldige actie.

Dus hoe lossen we dit op? Hoe krijgen we een ijzersterk begin dat zorgt dat iedereen wil doorlezen, zonder de rest van het verhaal direct in gevaar te brengen?

Nou, je begint een spannende verhaallijn, en vervolgens rond je die af binnen de eerste 5 hoofdstukken. (Of simpelweg vér voor het einde van het boek.)

Hieronder een paar voorbeelden.

(meer…)

Serierecensie: Phineas & Ferb

Leestijd: 25 (minuten)

De cartoonserie Phineas & Ferb (2007-2015) heeft een bijzondere plek in de harten van mijn generatiegenoten. Het is een kinderserie, jarenlang uitgezonden door Disney, terwijl ik al op de middelbare school zat en zelfs naar de universiteit ging. En toch …

Als ik tegen iemand naast mij de grap maak dat onze professor klinkt als “Dr. Doofenshmirtz”, weet die persoon meteen wat ik bedoel.

Als ik de naam “Perry” noem, maakt iemand anders het geheid af met “Perry het Vogelbekdier!”

Nog leuker is het verhaal van mijn middelbare school. In de hoek van de aula stonden enkele apparaten: een snoepautomaat, een drankautomaat, en een grote televisie (waarop meldingen en nieuws werden weergegeven). Een keer had iemand aan al die apparaten een briefje geplakt met daarop “-inator”. Vrijwel iedereen die het zag snapte de grap en moest erom lachen. (Misschien dat de briefjes daarom erg lang zijn blijven hangen, vooral die op de grote tv.)

Phineas & Ferb heeft, op de een of andere manier, bepaalde kwaliteiten die het leuk maken voor alle leeftijden. Waardoor het bij iedereen aanspreekt en een lach tevoorschijn tovert.

Het moge duidelijk zijn dat ik héél positief ben over Phineas & Ferb. In deze recensie wil ik niet zozeer een kritisch oordeel vellen over de serie, maar vooral kijken naar waarom het zo universeel geliefd is. Ik ben zelf al jarenlang op zoek naar hoe je een “klassiek verhaal” schrijft, en ik denk dat iedereen enorm veel kan leren van deze simpele cartoonserie.

Dus heb ik in mijn vrije tijd alle afleveringen teruggekeken (in totaal 189 afleveringen, verdeeld over 4 seizoenen en veel specials).

En ik geef deze serie uiteindelijk een 9 uit 10 sterren.

★ ★ ★ ★ ★ ★ ★ ★ ★ ☆

Hierbij heb ik ook geprobeerd me te verplaatsen in de doelgroep (kinderen en eventueel ouders met kinderen). Want hoewel het leuk is voor oudere leeftijden, is het natuurlijk niet het meest passende vermaak voor iemand van begin twintig.

Update: wauw, net als ik bezig ben de serie terug te kijken, kondigen ze uit het niets een nieuwe film aan! Vijf jaar weggeweest, en precies wanneer ik een definitieve review wil gaan maken, besluiten ze het weer op te pakken :p Candace Against the Universe schijnt enkele dagen geleden op Disney+ te zijn verschenen, dus die moet ik nu natuurlijk ook meenemen in de recensie!

(meer…)

Het probleem van de Nietszeggende Smileys

Leestijd: 4 (minuten)

Ik ben al een tijdje bezig met een jongerenroman.

Ik ben erg geïnteresseerd in boeken die iets speciaals doen, die wat interactiever zijn en met de tijd meegaan, dus ik besloot om door het verhaal heen korte plaatjes van berichten, websites, SMSjes, en dergelijke te stoppen. (Die vertellen natuurlijk wat informatie over het verhaal, maar bevatten ook hints en dingen die het verhaal spannend houden.)

Toen ik onderzoek ging doen naar de verschillende manieren van online communiceren, viel mij een bijzonder fenomeen op:

Men zet achter alles een compleet overbodige en nietszeggende smiley.

Zowel jongeren, als volwassenen, als bedrijven, iedereen!

Het begint met relatief onschuldige, informele berichten die zoiets doen:

(meer…)