Categorie: Aardige Anekdotes

Sommige gedachten zijn te kort om in de hoofdcategorie te zetten, dus dan maak ik er een kleine, grappige, eventueel inspirerende (ik betwijfel het) anekdote van.

Weg is weg, of kapot

Leestijd: 3 (minuten)

Ik heb 6 jaar lang regelmatig naar mijn universiteit gefietst (de TU/e). De eerste paar jaar zo goed als elke dag heen en weer (soms zelfs twee keer als ik ’s avonds iets had), daarna minder regelmatig (zeker toen ik een jaartje weg was van de studie kwam ik er alleen om dingen te regelen of af te spreken met vrienden).

En ik kan mij geen enkele periode herinneren van langer dan een week waarin ik gewoon de normale route kon fietsen.

Een deel van de weg lag open, de halve binnenstad was afgezet, de fietstunnel kreeg een nieuwe muurtekening, de stoplichten deden het niet, ineens moesten er auto’s over het fietspad (want de normale weg was, je raadt het al, opengebroken), vanwege een festival in de stad werden we omgeleid, het gaat zo maar door.

Inmiddels ken ik een stuk of 10 verschillende routes naar de universiteit, de een nog langer dan de ander, en ik weet nog steeds niet waar al die omleidingen goed voor waren. De binnenstad is niet significant veranderd. De belangrijkste aanpassingen die ze zouden doen hebben ze nog steeds niet gedaan. (Ze hebben een een autobaan weggehaald om deze samen te voegen met het fietspad. Eindelijk iets goeds voor fietsers! Maar … eh … we zijn nu een paar jaar verder en er staan nog steeds gewoon een stel hekken om de fietsers om te leiden.)

Als ik de normale route fiets is het al driekwartier, met al die omwegen werd het niet leuker. En al helemaal niet als ik een belangrijk tentamen had (of aan de late kant was), en ik wéér onverwacht niet bij de universiteit kon komen! Inmiddels heb ik de gewoonte om, als ik naar de universiteit moet fietsen, eerst even de wegeninformatie van Eindhoven te checken om zeker te weten dat ik niet dadelijk weer aan halfuur door een ander deel van de stad moet racen.

Het is al helemaal bijzonder dat ze, na die eindeloze projecten waarbij ze wegen openbreken en veranderen, nog steeds niet hebben geleerd hoe je duidelijk omleidingen neerzet.

(meer…)

De hoogopgeleide stoelendans

Leestijd: 3 (minuten)

Een hele tijd geleden, toen ik net begon met studeren, schreef ik een artikel over de verdeling van stoelen in een collegezaal. Er leken wel tien verschillende ongeschreven regels te zijn die bepaalden hoe je het beste kon gaan zitten. Wil je met rust gelaten worden? Ga dan één stoel van de rand zitten. Wil je snel wegkunnen? Ga dan juist tussen de voorste en de middelste rij zitten, want 90% van de studenten gaat de achterste banken volmaken. Je zou er haast een spel van kunnen maken (… wat ik dan ook heb geprobeerd om te doen).

Inmiddels zijn we jaren verder. Ik ben een tijdje weggeweest van de studie, toen weer teruggekomen, en moet concluderen:

De regels zijn veranderd.

Vroeger zat ik altijd samen met vrienden in de zaal. We zouden ’s ochtends op elkaar wachten (voor de collegedeuren) en dan samen naar binnen gaan.

Nu was ik helemaal alleen, want al mijn vrienden hadden ondertussen hun studie al afgemaakt.

Deze regel heb ik altijd gehanteerd: “ga aan de rand van de rij zitten, met één stoel vrij naast je, om aan te geven dat anderen niet naast je moeten gaan zitten”

Nou, die werkt niet meer.

(meer…)

Academische Avonturen (Deel 2)

Leestijd: 12 (minuten)

Dit is deel 2 van een een lang artikel over mijn laatste halfjaar op de universiteit. Klik hier voor deel 1: Academische Avonturen (Deel 1)

Hoofdstuk 5: Dingen veranderen als je weg bent

Ik ben anderhalf jaar weggeweest. In die tijd ben ik een stuk of 5-10 keer op de universiteit gekomen voor andere dingen, zoals afspraken met vrienden, maar toch voelde het alsof ik tien jaar lang van de uni was geweest.

Mijn hele studie was ineens Engels en had veel meer studenten. (Wiskunde was eerst gewoon een piepkleine Nederlandse studie ergens in het hoekje van de universiteit.)

De docenten, echter, waren niet ineens goed geworden in Engels. Dus naast het opschrijven van moeilijke formules en bewijzen, mochten we nu ook de gekonkelde Engelse uitspraken van professoren ontcijferen! Serieus, waarom kan geen enkele docent Engels? Waarom hebben ze niet even een cursus of iets dergelijks gegeven? En als we toch bezig zijn, waarom leren ze professoren niet over goed stemgebruik? Ze zijn regelmatig nauwelijks te verstaan.

Maar het wordt nog raarder als je erachter komt dat iedereen stiekem Nederlands is.

Dan zit je dus elke dag in het Engels te communiceren, de een wat beter dan de ander, terwijl iedereen gewoon Nederlands kan. Maar als je dan Nederlands gaat praten, krijg je op je kop. “English! We speak English here! Don’t exclude people!”

Ik heb liever dat wij elkaar begrijpen en miscommunicatie voorkomen, dan dat ik per ongeluk in het Nederlands begin terwijl er één Engelstalige student ergens in de hoek van de collegezaal zit. Maar goed.

Gelukkig zagen andere mensen dit ook in, want tegen het einde van dit halfjaar kwam ik in steeds meer situaties waarin iedereen het opgaf en schijt had aan de regels.

(Tijdens mijn online tentamen, wederom wegens Corona, was er een chat met de instructeur en soms kwam de professor zelf even langs in de chat om een belangrijke opmerking te maken. Die deden dat allemaal in het Nederlands, ondanks het feit dat dit vak Engelse studenten had en niemand had gecheckt of die in deze groep zaten. Soms vraag ik me wel af hoe buitenlandse studenten daarnaar kijken, als Brabanders dingen zeggen als “duurt keilang” en “nope” tegen docenten, terwijl zij helemaal naar Nederland zijn gekomen en hier zijn gesettled speciaal om deze studie te doen. En deze studie speciaal officieel Engelstalig is geworden voor hen.)

Hoe dan ook, een zekere “verengelsing” van de hele universiteit had ook plaatsgevonden.

(meer…)

Academische Avonturen (Deel 1)

Leestijd: 9 (minuten)

Vorig jaar heb ik een pauze genomen van mijn studie. Ik vond het een verschrikkelijke studie, maar ik was inmiddels al zó ver dat het zonde was om het niet af te maken. (Daarnaast bestaat er zoiets als studieschuld.)

Je vraagt je misschien af: waarom heb je deze studie dan gedaan? Nou, ik wilde helemaal (nog) niet studeren, maar op mijn zeventiende waren mijn ouders en school dermate aan het zeuren, dat ik met forse tegenzin maar een willekeurige studie ben gaan doen.

(Ze hadden allemaal van die goede argumenten als “je moet het zelf weten dan! Als je niet studeert dan wordt je putjesschepper!” en “ja, het zou zonde zijn als iemand met jouw hersenen naar het hbo gaat, je moet eigenlijk wel een universitaire studie doen!” Gevolgd door de gouden zin: “ja, als je nu een tussenjaar neemt, ga je waarschijnlijk nooit meer studeren!” Ach, wat vervelend zeg, dat jongeren zich ontwikkelen tijdens zo’n tussenjaar en dan vaak besluiten wat ze liever willen doen dan blind een zware studie inrennen.)

Na anderhalf jaar pauze ben ik de afgelopen zes maanden weer gaan studeren. Ik had er geen zin in, en zodra ik het diploma heb ga ik het meteen ritueel verbranden, dus om mezelf gemotiveerd te houden besloot ik dit artikel bij te houden!

Hierin heb ik alle domme, grappige, interessante, en frustrerende dingen opgeschreven die zijn gebeurd. Veel plezier bij het lezen van mijn Academische Avonturen!

(meer…)

Academische Avonturen (Deel 3)

Leestijd: 14 (minuten)

Dit is deel 3 van een lang artikel over mijn laatste halfjaar op de universiteit. Klik hier voor deel 1: Academische Avonturen (Deel 1)

Hoofdstuk 10: Niemand begrijpt het

Mijn andere vak, Queuing Systems (over wachtrijen, uitrekenen van gemiddelde wachttijd enzo), had een andere aanpak.

Hun tentamens waren traditioneel 3 uur lang. Je had vier vragen (met een stuk of vier deelvragen), je moest veel uitrekenen, en naast één formuleblad mocht je geen hulpmiddelen.

Omdat het tentamen nu online was, en je mocht je boek erbij gebruiken (een “open boek tentamen”), besloten ze het in te korten tot 2 uur.

Oké, op zich redelijk, dacht ik.

Dit ingekorte tentamen had drie opdrachten … waarvan enkele significant anders waren dan alles wat ik hiervoor had geoefend. Ik had de dagen ervoor vier oude tentamens serieus geoefend, maar uiteindelijk moest ik bijna 1/3 van het tentamen openlaten omdat ik geen tijd had, en bij enkele andere onderdelen duurde het erg lang voordat ik doorhad wat ze nou eigenlijk wilden.

En dan het inleveren. We moesten onze handgeschreven uitwerkingen scannen (met onze mobiel), tot één PDF maken, en dan uploaden naar de online leeromgeving. En dat allemaal binnen de tijd. Ik heb een slome mobiel, met een wazige camera en haperend internet.

Conclusie? Ik heb een tentamen waarvoor je eigenlijk toch wel 3 uur nodig had, en geen voordeel had aan het “open boek”-aspect, moeten maken in anderhalf uur. Ik ben héél benieuwd naar mijn punt, want de dingen waarvoor ik wél de tijd had wist ik vrij zeker, dus we zullen zien.

(meer…)