Categorie: Rare Recensies

Ik twijfelde of ik deze categorie “Rake Recensies” moest noemen. Maar dat vond ik wat pretentieus. Zoals het gezegde luidt: “liever een kneus dan pretentieus”.

Dus de categorie heet “Rare Recensies” en bevat alle recensies die ik schrijf –  over films, series, boeken, en zelfs (bord)spellen. Ik schrijf deze niet op dezelfde manier als “professionele recensenten”, en daarom noem ik ze raar. Zo ben ik er nog steeds niet uit of ik een schaal van 5 sterren wil gebruiken en op welke criteria ik een product nou precies wil beoordelen.

Desalniettemin hoop ik dat ze leuk, interessant en waardevol zijn.

Serierecensie: Phineas & Ferb

Leestijd: 25 (minuten)

De cartoonserie Phineas & Ferb (2007-2015) heeft een bijzondere plek in de harten van mijn generatiegenoten. Het is een kinderserie, jarenlang uitgezonden door Disney, terwijl ik al op de middelbare school zat en zelfs naar de universiteit ging. En toch …

Als ik tegen iemand naast mij de grap maak dat onze professor klinkt als “Dr. Doofenshmirtz”, weet die persoon meteen wat ik bedoel.

Als ik de naam “Perry” noem, maakt iemand anders het geheid af met “Perry het Vogelbekdier!”

Nog leuker is het verhaal van mijn middelbare school. In de hoek van de aula stonden enkele apparaten: een snoepautomaat, een drankautomaat, en een grote televisie (waarop meldingen en nieuws werden weergegeven). Een keer had iemand aan al die apparaten een briefje geplakt met daarop “-inator”. Vrijwel iedereen die het zag snapte de grap en moest erom lachen. (Misschien dat de briefjes daarom erg lang zijn blijven hangen, vooral die op de grote tv.)

Phineas & Ferb heeft, op de een of andere manier, bepaalde kwaliteiten die het leuk maken voor alle leeftijden. Waardoor het bij iedereen aanspreekt en een lach tevoorschijn tovert.

Het moge duidelijk zijn dat ik héél positief ben over Phineas & Ferb. In deze recensie wil ik niet zozeer een kritisch oordeel vellen over de serie, maar vooral kijken naar waarom het zo universeel geliefd is. Ik ben zelf al jarenlang op zoek naar hoe je een “klassiek verhaal” schrijft, en ik denk dat iedereen enorm veel kan leren van deze simpele cartoonserie.

Dus heb ik in mijn vrije tijd alle afleveringen teruggekeken (in totaal 189 afleveringen, verdeeld over 4 seizoenen en veel specials).

En ik geef deze serie uiteindelijk een 9 uit 10 sterren.

★ ★ ★ ★ ★ ★ ★ ★ ★ ☆

Hierbij heb ik ook geprobeerd me te verplaatsen in de doelgroep (kinderen en eventueel ouders met kinderen). Want hoewel het leuk is voor oudere leeftijden, is het natuurlijk niet het meest passende vermaak voor iemand van begin twintig.

Update: wauw, net als ik bezig ben de serie terug te kijken, kondigen ze uit het niets een nieuwe film aan! Vijf jaar weggeweest, en precies wanneer ik een definitieve review wil gaan maken, besluiten ze het weer op te pakken :p Candace Against the Universe schijnt enkele dagen geleden op Disney+ te zijn verschenen, dus die moet ik nu natuurlijk ook meenemen in de recensie!

(meer…)

Boekrecensie: De Balade van Slangen en Zangvogels (Suzanne Collins; 2020)

Leestijd: 9 (minuten)

Na mijn zeer positieve aanvaring met de Hunger Games boeken, was ik blij verrast toen het nieuws voorbijkwam dat er een prequel was uitgekomen. Die most ik lezen!

Dit boek, met de mooie titel De Ballade van Slangen en Zangvogels, vind plaats 65 jaar vóór de originele trilogie en vertelt het verhaal van de tyrannische president Snow. Hoe is hij geworden zoals hij is? Hoe is hij aan de macht gekomen? Hoe zag de wereld, en de organisatie van de Hongerspelen, er vroeger uit?

Tijdens het lezen van dit boek, dat een stuk langer was dan ik had verwacht, voelde ik veel verschillende emoties. En dat is altijd goed (tenzij de enige emotie frustratie is vanwege het slechte verhaal). Ik wilde vrijwel altijd doorlezen, het was meestal spannend, en ik kon me goed vinden in enkele personages en verhaallijnen.

Ook probeert het boek enkele (filosofische) thema’s te bespreken of aan bod te laten komen, wat in veel gevallen prima werkt: het is niet te zwaar en langdradig, maar er wordt zeker een poging gewaagd. Als laatste was het natuurlijk leuk om de extra informatie te krijgen over de oorsprong van bepaalde elementen in de originele trilogie.

Al de genoemde elementen hebben mijn cijfer voor dit boek flink omhoog gehaald.

Wat mijn cijfer weer omláág heeft gehaald, is dat het verhaal langzaam en ongefocust is. Tegelijkertijd voelt het einde van het boek weer veel te gehaast, terwijl dat juist één van de sterkste en meest interessante delen was. Ook worden veel personages geïntroduceerd die daarna compleet worden vergeten, of überhaupt weinig invloed hadden op het plot, of niet veel diepgang kennen.

Het voelt alsof het eigenlijk twee boeken hadden moeten zijn. En dat daarin de transformatie die de hoofdpersoon doorstaat veel uitgebreider en diepgaander had moeten gebeuren, in plaats van in korte onverwachte sprongetjes. Want dat is waarover het boek uiteindelijk claimt te gaan: wie is Snow en hoe is hij geworden zoals hij is?

Al met al geef ik dit boek een 8 uit 10 sterren.

★★★★★★★★☆☆

(meer…)

Boekrecensie: Een van ons liegt (2017; Karan M. Mcmanus)

Leestijd: 10 (minuten)

Soms slingeren er wekenlang boeken over onze woonkamertafel. Als dat toevallig gebeurt wanneer ik mijn huidige boek uitheb, is het wel zo makkelijk om gewoon aan één van die boeken te beginnen, in plaats van zelf een nieuwe uit te zoeken.

Zodoende kwam ik bij het boek Een van ons liegt en uiteindelijk ook het vervolg One of us is Next (die is nog niet uit in het Nederlands). Het eerste hoofdstuk was interessant genoeg om door te lezen. En tja, dan moet ik het ook helemaal uitlezen, toch?

(Als je jezelf afvraagt: waarom liggen er vreemde boeken op jouw tafel? Dan is het antwoord: ik heb jongere gezinsleden die van alles lenen van de bibliotheek of moeten lezen voor school. En pubers laten dingen slingeren. Ik bestel niet boeken op Bol.com door op willekeurige links te klikken (met een blinddoek op), om vervolgens verrast te zijn met wat ik in huis krijg.)

Wat is mijn oordeel? Ik geef de boeken gezamenlijk een 7 uit 10 sterren.

★★★★★★★☆☆☆

De boeken zijn spannend, wat wel te verwachten is als je een moordmysterie hebt, iedereen liegt en er constant verrassende dingen worden onthuld. De personages worden redelijk uitgediept door elk een eigen persoonlijkheid, thuissituatie en ontwikkeling te geven met goede en slechte kanten, die ook weer invloed hebben op het plot. Door afwisselend hoofdstukken vanuit het perspectief van een ander hoofdpersonage te schrijven, krijg je een goede inkijk in hun leven, maar zit er ook veel variatie in de vertelwijze.

Enkele van de “onthullingen”, echter, waren erg voorspelbaar of vielen tegen, terwijl andere uit het niets leken te komen (wat ik zwaar aanreken bij zo’n detective-achtig boek). Ook gedroegen personages zich soms lange tijd dom en irritant, vooral in deel 2, wat leesplezier weghaalt en je uit het verhaal haalt. Als laatste had het boek ietsje korter kunnen zijn en enkele zaken beter kunnen afronden of integreren in het verhaal.

(Ik heb het gevoel alsof ik in elke recensie zeg dat een boek korter had gekund. Dat komt niet omdat ik niet van lange boeken houdt – juist het tegenovergestelde! Ik hou van verhalen waarin veel gebeurd en veel personages allemaal invloed hebben op elkaar, dus als een boek 300 pagina’s gebruikt voor gebeurtenissen die ook in 200 pagina’s hadden gekund, dan voelt zo’n verhaal gewoon … langzaam en stroperig.)

Opmerking! Deze recensie is spoilervrij tot aan de spoilergrens (halverwege de pagina)!

(meer…)

Boekrecensie: The Hate U Give (Angie Thomas, 2017)

Leestijd: 23 (minuten)

Ik lees vrij veel Young Adult boeken. Elke keer als mijn lijst weer leeg is, zoek ik online naar nieuwe aanbevelingen, meestal in de vorm van “top 10 YA boeken die iedereen zou moeten lezen!” Meestal kan ik 9 van de 10 boeken negeren, omdat het Twilight is (of een overduidelijke kloon daarvan) of omdat ik het al heb gelezen.

Maar één boek bleef almaar terugkomen: The Hate U Give.

Enkele lovende recensies, overal veel sterren, een boek dat anders is en onderbelichte problemen aan de kaak stelt. Dus ik bemachtigde een Nederlandse kopie (voor de verandering, meestal lees ik Engels) en ben met hoge verwachtingen begonnen. Ik kreeg vantevoren alleen de vage indruk dat het over politiegeweld en racisme ging, maar had verder géén idee waar het over ging.

Ik … vond het boek behoorlijk tegenvallen. Hoe verder ik kwam, hoe meer ik erover nadacht, hoe lager mijn cijfer werd. Ik heb uiteindelijk mezelf moeten aansporen (met moeite) om het boek uit te lezen. Daarna ben ik doorgegaan naar mijn volgende boek op de lijst en heb eigenlijk geen moment meer teruggekeken.

Normaal gesproken zou ik dan simpelweg geen recensie schrijven. Als het boek niks met me doet, als ik het maar zo-zo vind, ga ik daar niet een paar uur een diepgaand artikel over produceren. Maar dit boek wordt overal aangehaald alsof het geweldig is, alsof alle jongeren (of eigenlijk iedereen) het zouden moeten lezen, alsof het een nieuwe en rake boodschap heeft, en ik vind dat eigenlijk een heel slecht idee.

Dus sta mij toe een tegengeluid te geven en mezelf uit te leggen.

Ik geef het boek 5 uit 10 sterren.

★★★★★☆☆☆☆☆

Deze recensie is spoilervrij tot aan de “spoilergrens” (duidelijk gemarkeerd halverwege het stuk). Echter, daardoor ben ik behoorlijk vaag in sommige statements of heel hard in andere. Dus lees vooral het hele stuk voor het gehele plaatje (zoals meestal in het leven).

(meer…)

Cards Against Humanity

Leestijd: 9 (minuten)

Dit is geen spelrecensie, zoals ik die normaal gesproken schrijf.

Ik heb namelijk nooit Cards Against Humanity zelf gespeeld en, als je dit blog enigszins volgt, zal de conclusie al helder zijn: het is het slechtste wat de bordspelhobby ooit is overkomen.

Toch vond ik het nodig dit artikel te schrijven, omdat dit spel me aan het denken heeft gezet. Ik ben een groot voorstander van volledige vrijheid van meningsuiting, van het recht om dingen te zeggen die anderen misschien beledigend vinden, van het recht om overal grappen over te maken.

Ook hou ik van woordgrappen en heb ik als kind eindeloos verschillende zinnen aan elkaar geplakt en rare associaties gemaakt, gewoon om te kijken wat er gebeurt.

(Zo had ik een “spel” waarbij je tien logische zinnen opschreef, die allemaal bestonden uit 2 of 3 delen. Vervolgens ging ik die zinnen husselen tot er iets grappigs ontstond. “De geit was boos omdat het regende” en “De man had pijn vanwege een ongeluk”, werd samen “De geit had pijn omdat de man ongelukkig regende”. Ik weet niet, toentertijd vond ik het hilarisch.)

Dit spel is het toppunt van die filosofie: alles mag, alles kan, je schakelt willekeurige woorden en zinsdelen aan elkaar, en doordat het zo “gewaagd” is wordt het spannend en grappig. En toch vind ik het verschrikkelijk. (Ja, dit moest dikgedrukt en cursief.)

Hoe komt dat?

(meer…)