Categorie: Rare Recensies

Ik twijfelde of ik deze categorie “Rake Recensies” moest noemen. Maar dat vond ik wat pretentieus. Zoals het gezegde luidt: “liever een kneus dan pretentieus”.

Dus de categorie heet “Rare Recensies” en bevat alle recensies die ik schrijf –  over films, series, boeken, en zelfs (bord)spellen. Ik schrijf deze niet op dezelfde manier als “professionele recensenten”, en daarom noem ik ze raar. Zo ben ik er nog steeds niet uit of ik een schaal van 5 sterren wil gebruiken en op welke criteria ik een product nou precies wil beoordelen.

Desalniettemin hoop ik dat ze leuk, interessant en waardevol zijn.

Cards Against Humanity

Leestijd: 9 (minuten)

Dit is geen spelrecensie, zoals ik die normaal gesproken schrijf.

Ik heb namelijk nooit Cards Against Humanity zelf gespeeld en, als je dit blog enigszins volgt, zal de conclusie al helder zijn: het is het slechtste wat de bordspelhobby ooit is overkomen.

Toch vond ik het nodig dit artikel te schrijven, omdat dit spel me aan het denken heeft gezet. Ik ben een groot voorstander van volledige vrijheid van meningsuiting, van het recht om dingen te zeggen die anderen misschien beledigend vinden, van het recht om overal grappen over te maken.

Ook hou ik van woordgrappen en heb ik als kind eindeloos verschillende zinnen aan elkaar geplakt en rare associaties gemaakt, gewoon om te kijken wat er gebeurt.

(Zo had ik een “spel” waarbij je tien logische zinnen opschreef, die allemaal bestonden uit 2 of 3 delen. Vervolgens ging ik die zinnen husselen tot er iets grappigs ontstond. “De geit was boos omdat het regende” en “De man had pijn vanwege een ongeluk”, werd samen “De geit had pijn omdat de man ongelukkig regende”. Ik weet niet, toentertijd vond ik het hilarisch.)

Dit spel is het toppunt van die filosofie: alles mag, alles kan, je schakelt willekeurige woorden en zinsdelen aan elkaar, en doordat het zo “gewaagd” is wordt het spannend en grappig. En toch vind ik het verschrikkelijk. (Ja, dit moest dikgedrukt en cursief.)

Hoe komt dat?

(meer…)

Filmrecensie: Frozen 1 & 2

Leestijd: 12 (minuten)

De film Frozen heeft een speciale plek in mijn hart.

Ik heb de film gezien, in de week dat hij uitkwam, samen met een meisje dat ik wel leuk vond en die toevallig een groot fan van Disney was. Als puberjongen dacht ik natuurlijk alleen maar aan “hé, een halve date met dat leuke meisje” en vergat ik even dat Disneyfilms niet bepaald voor mijn leeftijd bedoeld waren. Maar de film was verrassend goed.

Toen ik maanden later de film thuis nogmaals keek, met mijn broertje en zusjes, zat mijn kleinste zusje zó in het verhaal dat ze aan het einde moest huilen en vroeg “komt het wel goed? het komt toch wel goed?”

Enkele nummers of scènes uit die film komen keer op keer terug in mijn leven, en iedereen kent het, omdat Frozen uiteindelijk een iconische film is gebleken.

(Als ik “Do You Wanna Build A Snowman?” begin te neurieën, krijg ik binnen vijf seconden mensen die vragen “serieus, zit je nou dat nummer van Frozen te zingen?” En de helft van de tijd is het antwoord: “Nee, dit was Not While I’m Around van de musical Sweeney Todd, dat begin lijkt gewoon heel erg op elkaar!”)

Inmiddels is ook Frozen 2 uitgekomen en vond ik het tijd om een recensie te schrijven. Waarom? Omdat het eerste deel voor mij speciaal is, het tweede deel flink tegenviel, er allerlei online discussie gaande is over de impact van films (zo zouden ze heel feministisch zijn), en ik heb daar zo mijn meningen over.

Ik geef deel 1 een 8 uit 10 en deel 2 een 5 uit 10. Laten we aardig zijn en het gemiddelde afronden naar een 7 uit 10 sterren.

★★★★★★★☆☆☆

Hieronder zal ik uitleggen waarom ik dit cijfer geef. Het eerste deel zal spoilervrij zijn, daarna kom je de spoilergrens tegen, die precies doet wat je denkt.

(meer…)

Boekrecensie: De Boekendief

Leestijd: 8 (minuten)

Zonder enige voorkennis of verwachting ben ik De Boekendief (van Markus Suzak) ingestapt. Ik hoorde de titel al jarenlang veel voorbij komen, altijd ondersteund met lovende woorden, en wilde het eens (zonder spoilers) zelf ervaren.

Enerzijds was dat misschien een fout, anderzijds zorgde dat voor een bijzondere ervaring.

De mensen die deze titel aanbevolen, praatten doorgaans over epische fantasyverhalen, dus dat was ook deze keer mijn verwachting. Maar dit is geen epische fantasy. Dit is een realistisch, aangrijpend, prachtig geschreven verhaal over het leven in een arme Duitse straat tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Het duurde een paar verwarrende hoofdstukken voordat ik doorhad wat er aan de hand was. De verteller was blijkbaar “De Dood”, de setting was blijkbaar in Duitsland tijdens de Tweede Wereldoorlog, en de hoofdpersoon was blijkbaar een jong meisje. (Dat is iets heel anders dan een Young Adult fantasy verspreid over 2000 pagina’s en tientallen zelfbedachte werelden.)

De eerste avond dat ik het boek las, twijfelde ik dan ook of ik door moest lezen. Ik begreep simpelweg niet wat er gebeurde, mede omdat ik met compleet tegenovergestelde verwachtingen was begonnen.

Gelukkig heb ik doorgezet, want het boek bleek uiteindelijk de moeite waard.

Ik vond De Boekendief een interessant en meeslepend verhaal, emotioneel, met een unieke invalshoek, en bovenal prachtig geschreven. Mijn enige minpunten zijn dat het boek ietwat traag en repetitief is. Ik geef het 9 uit 10 sterren.

★★★★★★★★★☆

Hieronder zal ik toelichten wat ik zo geweldig (of minder geweldig) vond aan het boek. Jammer genoeg moet ik hiervoor flinke spoilers geven, dus als je een spoilervrije review wil, lees dan slechts tot aan de spoilergrens.

(meer…)

Boekrecensie: Scythe Trilogy (Neal Shusterman)

Leestijd: 15 (minuten)

Omdat ik zelf ooit hoop door te breken als Young Adult schrijver, volg ik redelijk veel YouTube kanalen over dit onderwerp.

Bijna elke week kijk ik wel een video van iemand die vertelt wat een goed YA boek maakt en waar je op moet letten (plus een flinke dosis haat jegens Twilight en Divergent).

De laatste tijd werd één boektitel zeer regelmatig genoemd: Scythe van Neal Shusterman.

Soms zeer positief, soms zeer negatief, maar een boek met zoveel vermelding moet altijd het lezen waard zijn. Bovendien vond ik de voorkant van het boek enorm sterk, wat toch doorslaggevender is dan mensen vaak willen toegeven.

Zodoende begon ik met lezen. Na het eerste boek kwam ik erachter dat het een trilogie was, en ik was net geïnteresseerd genoeg om de rest dan ook maar te lezen.

Wat vond ik ervan? Ik geef het 6 uit 10 sterren.

★★★★★★☆☆☆☆

Het originele idee (of “concept”) achter het verhaal is zeer sterk en hier en daar ook goed uitgewerkt, maar uiteindelijk houden domme beslissingen, langdradige periodes waarin niks gebeurd, en oninteressante hoofdpersonages dit verhaal in haar greep.

Ik vond het op zich vermakelijk te lezen, en het zette me hier en daar wel degelijk aan het denken, maar verder was het weinig inspirerend. Als ik het vergelijk met de vorige reeksen die ik heb gelezen, merkte ik dat ik minder zin had om door te lezen (en ook minder lang doorlas elke avond) en totaal niet geïnteresseerd was in de afloop of wat er hierna ging gebeuren.

(Bijvoorbeeld, de vorige reeks die ik las was de Mistborn trilogie van Brandon Sanderson. Meerdere keren heb ik per ongeluk anderhalf uur doorgelezen omdat het zo interessant was en had ik overdag ineens gedachten zoals “wacht eens even! misschien is dit wel het antwoord op het mysterie!”)

Lees hieronder verder voor een meer uitgebreide analyse!

Wil je weten of dit boek voor jou is, maar geen spoilers? Het begin van deze review is spoilervrij, dus lees tot aan de spoilergrens.

(meer…)