Wat ik leerde van mijn tweede prentenboek

Onlangs heb ik mijn tweede prentenboek gemaakt en gepubliceerd: De Konijnenklas

Zoals te verwachten, heb ik veel fouten gemaakt en (mede daardoor) tijdens het proces veel geleerd. In dit artikel wil ik deze nieuwe inzichten met jullie delen, zodat jullie hopelijk sneller mooiere (prenten)boeken kunnen maken!

Tekst

Laten we beginnen met de tekst van het prentenboek.

Minder tekst

Ik geef (vooralsnog) mijn boeken zelf uit. Het nadeel daarvan is dat het vrij prijzig is, dus ik moet slim omgaan met de grootte van de pagina (en hoeveel kleurenpagina’s ik toevoeg).

Daarom koos ik voor een relatief klein A5-formaat met vrij veel tekst op de pagina.

Is dit perse fout? Nee. Het ziet er prima uit, het is allemaal goed leesbaar, ik heb er geen enkel commentaar op gehad.

Máár … het is een prentenboek. Door de overvloed aan tekst, was er soms weinig ruimte meer voor een indrukwekkend plaatje. Ook maakt dat het ietsje moeilijker om te lezen of voor te lezen. Als laatste zorgt dit ervoor dat het een vrij klein boekje is – 20 pagina’s in A5 formaat – wat voor sommige mensen misschien aanvoelt alsof het de prijs niet waard is.

Dus voor mijn volgende boek? Grotere pagina’s en iets minder tekst.

(meer…)

Mijn Bestseller (een recensie en uitleg)

Een tijd geleden probeerde ik het self-publishing platform Brave New Books uit. (Klik de link om het volledige artikel te lezen.)

Het had grote voordelen, maar ook grote nadelen, dus voor mijn volgende (prenten)boek wilde ik een ander platform proberen. Het prentenboek waarover ik praat heet De Konijnenklas!

Ik was gecharmeerd van het systeem waarbij je niks vantevoren hoefde te betalen — want elk boek wordt pas gedrukt als hij door een klant wordt besteld — dus mijn volgende platform moest óók dit systeem gebruiken.

Dit werd uiteindelijk Mijn Bestseller. Een mooie en duidelijke website, een bedrijf dat al langer bestond, en vooral positieve recensies als ik willekeurige internetgebruikers mocht geloven.

Een belangrijke opmerking

Maar … al snel kwam ik erachter dat BNB (Brave New Books) en MB (Mijn Bestseller) praktisch hetzelfde zijn. Ze gebruiken exact dezelfde interface, dezelfde stappen, hetzelfde systeem!

Dus ik ging op onderzoek uit en kwam achter iets bijzonders: MB is goedkoper dan BNB, wat voor boek of format je ook kiest.

Bijvoorbeeld! Met precies dezelfde instellingen (Paperback > Middel 1 > Mat > Romandruk > Zwart/Wit > 144 Pagina’s) geldt het volgende:

  • MijnBestseller: €14,88 in alle winkels, en dan heb je nog een redelijke marge. Als je het boek voor jezelf wil bestellen (proefexemplaar), kost het €9,03
  • Brave New Books: €15,06 in alle winkels, en dan heb je letterlijk 0 cent marge. Als je een proefexemplaar wilt, kost het €10,20

Overigens zal je dit niet ontdekken als je gewoon even snel op de website kijkt, want daar gebruiken ze een smerige truc. Brave New Books laat in eerste instantie alleen de prijs in hun eigen webwinkel zien, die fors lager is dan wanneer je het boek op andere plekken (zoals Bol.com) zou willen verkopen, én gebruikt dus een marge van 0 euro. (Welke niemand ooit zal gebruiken, want dan draai je nooit een cent omzet op je boeken.)

(meer…)

Self-publishing en zwart-wit pagina’s

De problemen begonnen toen ik probeerde mijn prentenboek De Konijnenklas in eigen beheer uit te geven.

Om de drukkosten omlaag te brengen, en dus de verkoopprijs, probeer ik zoveel mogelijk pagina’s zwart-wit te maken. In dit geval was het prentenboek zelf volledig in kleur, maar de pagina’s eromheen (met bonusinhoud, zoals een geschetste epiloog) zijn zwart-wit getekend.

Echter, toen ik het bestand uploadde … deed het systeem van MijnBestseller alsof alle pagina’s in kleur waren! Al dat werk voor niets!

Het was het verschil tussen 23 kleurenpagina’s en 38 kleurenpagina’s, wat neerkwam op zo’n 5 euro verschil in de verkoopprijs. Dat was natuurlijk onacceptabel.

Maar hoe lossen we dit op? Waarom herkent hij pagina’s als kleur wanneer ik letterlijk alleen tijdens het tekenen zwart heb gebruikt?

(meer…)

De Konijnenklas!

Eindelijk is hij daar: mijn tweede prentenboek!

Voor all informatie, bezoek de officiële pagina: De Konijnenklas (Prentenboek) (Deze bevat ook de link naar het boek in webwinkels, uitleg hoe ik het heb gemaakt, mijn ervaringen met self-publishen, en nog wat meer.)

Hieronder geef ik een korte samenvatting over het boek en waarom ik het (op deze manier) heb gemaakt.

Het boek heet De Konijnenklas en gaat, niet geheel verrassend, over een klas konijnen.

Je volgt de meester en zijn leerlingen op een avontuur op zoek naar de passievrucht. Waarom? De meester is zijn passie voor lesgeven kwijt en de leerlingen hun passie voor leren. Samen ontdekken ze tijdens het avontuur waarom het handig is om sommige dingen te weten, wat er zo mooi is aan nieuwe dingen leren, ga zo maar door. En aan het einde ontdekken ze nog iets anders …

Wie dit blog veel leest, weet dat ik onderwijs hoog heb zitten. Daarom ben ik eindeloos gefrustreerd dat ons huidige onderwijssysteem totaal inadequaat is en jongeren eigenlijk weinig (nuttigs) leert.

In dit boek wilde ik docenten een middel geven om kinderen uit te leggen wat “werkdruk” is, hoe een docent soms ook even erdoorheen zit, of fouten kan maken. Hoe een docent jou het beste les kan geven, als je zelf ook iets teruggeeft aan de docent. (Niet als je de docent ziet als een strenge volwassene waarnaar je sowieso moet luisteren.)

Het zijn, echter, tijden van Coronacrisis. We zien nu overal de gevolgen van de sluiting van (basis)scholen, en, nu ik dit schrijf, zijn ze natuurlijk wéér net dichtgegaan. Dit verhaal is net zozeer een opsteker voor kinderen, om hen te herinneren hoe belangrijk het is om jezelf dingen te blijven leren, en waar je die kennis zoal voor kan gebruiken.

Natuurlijk is dit in een avontuurlijk jasje gestoken, met een subtiele tweede laag, en een kort rijmend verhaal over mooie plaatjes. Het moet wel leuk blijven! Een spannend, interessant, mooi verhaal heeft bij mij altijd de voorkeur boven een eventuele “boodschap”.

Hopelijk kan dit verhaal zowel volwassenen als kinderen aanspreken en inspireren!

Boekrecensie: Trilogie van de Zieners (Robin Hobb)

Al jarenlang zie ik de Trilogie van de Zieners (ook wel Farseer Trilogy in het Engels) voorbijkomen op elk forum waar men fantasyboeken aanbeveelt.

Om onverklaarbare reden dacht ik steeds dat het hele oude boeken waren, inclusief de aanname dat het van die langzame dikke boeken waren. Met zo’n proloog die eindeloos veel namen en feitjes opnoemt, maar nooit met het echte verhaal lijkt te willen beginnen.

(Het Lord of the Rings-syndroom. Ik vind LotR echt wel interessante elementen hebben, maar die boeken zijn niet doorhéén te komen.)

Pas toen ik daadwerkelijk opzocht waar de boeken over gingen, kwam ik erachter dat het eerste deel noch oud, noch dik was, en eigenlijk best een interessante opzet had. Dus toen besloot ik eindelijk de sprong te wagen.

Wat is mijn eindoordeel? Ik geef de boeken een 8 uit 10, maar voor de verandering is dit cijfer juist omlaag gegaan hoe langer ik las en hoe dichter ik bij het einde kwam.

★★★★★★★★☆☆

Het eerste deel van deze recensie is spoilervrij. Daarna moet ik enkele dingen onthullen, maar dat zal ik duidelijk aangeven.

Wat is het idee?

Fitz, de hoofdpersoon, wordt op zijn zesde afgeleverd bij de burcht van de koning. Hij zou een bastaard zijn van de toekomstige prins Chivalry. Vanwege zijn onmiskenbare gelijkenis, wordt hij opgenomen in de familie.

Ze weten niet wat ze met hem moeten, waardoor hij een tijdje slaapt in de stal en wordt verzorgd door de stalmeester Burrich, totdat de koning hem opmerkt.

Hij sluit een deal: hij zal Fitz eten en drinken geven, onderdak, een kamer die een prins waardig is … in ruil voor zijn onverzettelijke loyaliteit.

(meer…)

Serierecensie: Als De Dijken Breken (2016)

Vandaag wil ik even kort mijn gedachten geven over Als De Dijken Breken. Deze gedachten zijn compleet spoilervrij.

Als De Dijken Breken is een dramaserie, van zes afleveringen, over wat er zou gebeuren als de dijken doorbraken in Nederland en België.  Het is, niet geheel verrassend, gemaakt in samenwerking tussen Nederlandse en Vlaamse oproepen.

Onlangs heb ik zelf een jongerenroman geschreven over (onder andere) klimaatverandering, stijging van de zeespiegel en het gevaar van doorbrekende dijken. Vandaar dat ik uiterst geïnteresseerd was in deze serie en hem van begin tot eind met aandacht heb bekeken.

(Huh, waar kan ik die roman vinden? De eerste versie van die roman is af, maar natuurlijk moeten er op z’n minst nog een tweede en derde versie komen. Niks gaat de eerste keer foutloos. Je ziet hem vanzelf wel verschijnen als hij af is, hopelijk.)

Mijn recensie? De serie was … best oké. Prima. Niet saai, ook niet iets waar ik een lang artikel over zou schrijven. Dit komt niet omdat het allemaal middelmatig was, maar vooral doordat er uitschieters waren aan beide kanten: hele goede punten en hele slechte punten.

Wat ging er goed? Het acteerwerk vond ik, met enkele uitzonderingen, erg goed. Ook de combinatie van Vlaamse en Nederlandse acteurs in dezelfde serie werkte goed en verfrissend, hoewel ik blij was met de Nederlandse ondertiteling bij de Vlaamse stukken :p

Het verhaal was geloofwaardig, evenals de special effects. Op geen enkel moment zag het er goedkoop uit, of nep, of ondermaats. Het voelde alsof dit een hele succesvolle internationele serie had kunnen zijn, wat ik zeker niet bij alle Nederlandse producties kan zeggen.

De keuze om op zes verschillende “families” te focussen, elk met hun eigen problemen en blik op de ramp, was ook een juiste. Het was maar al te makkelijk geweest om in herhaling te vallen en twee groepen te laten zien die eigenlijk nagenoeg hetzelfde conflict hadden, maar dat was niet het geval. Iedereen had een iets andere ontwikkeling, iets andere positie, iets andere emotie. Zo kende de korte serie toch een aantal hele sterke emotionele momenten.

Ook zat er natuurlijk veel spanning en actie in het verhaal, vanzelfsprekend vooral op het moment van de dijkdoorbraak en de uren daarna.

Wat ging er minder goed? Heel veel gebeurtenissen kwamen vrij … plotseling. Er was geen opbouw, geen reden om te denken dat dit zou gebeuren, en de afronding van verhaallijnen was soms erg snel. Veel “discussies” tussen mensen kwamen keer op keer terug, zonder ergens heen te gaan, zonder voortgang te boeken. En toen aan het einde “poef, afgerond!”

Daardoor zat ik de serie enkele keren met een beetje afwezigheid, misschien zelfs frustratie, te kijken. Het begin is sterk en in hoog tempo, hetzelfde geldt voor het einde, maar het middenstuk is een beetje ingezakt. Het beslaat slechts zes afleveringen, elk van drie kwartier, dus er is geen enkele reden om mij het gevoel te geven dat het verhaal “langzaam” en “uitgerekt” is.

Ook vond ik enkele personages simpelweg dom en onnavolgbaar bij belangrijke beslissingen. Ik kon er wel enigszins inkomen, maar tegelijkertijd was duidelijk dat dit vooral een opzet was om de rest van het verhaal interessanter te maken. Mede daardoor kon ik bijna alles al voorspellen in de laatste paar afleveringen.

Als laatste eindigen heel veel scenes simpelweg met iemand die … stopt met praten of wegloopt. Dat was een beetje flauw. Het kan best gebeuren, zekers als iemands karakter betekent dat diegene niet veel praat, maar om elke scene op die manier te laten eindigen?

Dus? Tja, ik vind het jammer dat ik eigenlijk niks nieuws heb geleerd over dijken en overstroming van deze serie, maar desondanks was het een prima dramaserie om eventjes te aanschouwen. (In ieder geval leuker dan een decennia-oude documentaire over de watersnoodramp.) Daarnaast weet ik dat ik nogal zeurderig kan zijn over de minpunten hierboven, dat ik verhalen dikwijls met een iets te “logische” of “sobere” blik aanschouw, zonder helemaal in de emotie van het moment te komen.

Dus ja, prima serie, kort en een beetje krachtig, redelijk wat actie en bijzondere momenten. Goede kwaliteit voor iets van eigen bodem. Geef het een kans als het je iets lijkt.