Boekrecensie: The Hate U Give (Angie Thomas, 2017)

Leestijd: 23 (minuten)

Ik lees vrij veel Young Adult boeken. Elke keer als mijn lijst weer leeg is, zoek ik online naar nieuwe aanbevelingen, meestal in de vorm van “top 10 YA boeken die iedereen zou moeten lezen!” Meestal kan ik 9 van de 10 boeken negeren, omdat het Twilight is (of een overduidelijke kloon daarvan) of omdat ik het al heb gelezen.

Maar één boek bleef almaar terugkomen: The Hate U Give.

Enkele lovende recensies, overal veel sterren, een boek dat anders is en onderbelichte problemen aan de kaak stelt. Dus ik bemachtigde een Nederlandse kopie (voor de verandering, meestal lees ik Engels) en ben met hoge verwachtingen begonnen. Ik kreeg vantevoren alleen de vage indruk dat het over politiegeweld en racisme ging, maar had verder géén idee waar het over ging.

Ik … vond het boek behoorlijk tegenvallen. Hoe verder ik kwam, hoe meer ik erover nadacht, hoe lager mijn cijfer werd. Ik heb uiteindelijk mezelf moeten aansporen (met moeite) om het boek uit te lezen. Daarna ben ik doorgegaan naar mijn volgende boek op de lijst en heb eigenlijk geen moment meer teruggekeken.

Normaal gesproken zou ik dan simpelweg geen recensie schrijven. Als het boek niks met me doet, als ik het maar zo-zo vind, ga ik daar niet een paar uur een diepgaand artikel over produceren. Maar dit boek wordt overal aangehaald alsof het geweldig is, alsof alle jongeren (of eigenlijk iedereen) het zouden moeten lezen, alsof het een nieuwe en rake boodschap heeft, en ik vind dat eigenlijk een heel slecht idee.

Dus sta mij toe een tegengeluid te geven en mezelf uit te leggen.

Ik geef het boek 5 uit 10 sterren.

★★★★★☆☆☆☆☆

Deze recensie is spoilervrij tot aan de “spoilergrens” (duidelijk gemarkeerd halverwege het stuk). Echter, daardoor ben ik behoorlijk vaag in sommige statements of heel hard in andere. Dus lees vooral het hele stuk voor het gehele plaatje (zoals meestal in het leven).

(meer…)

Cards Against Humanity

Leestijd: 9 (minuten)

Dit is geen spelrecensie, zoals ik die normaal gesproken schrijf.

Ik heb namelijk nooit Cards Against Humanity zelf gespeeld en, als je dit blog enigszins volgt, zal de conclusie al helder zijn: het is het slechtste wat de bordspelhobby ooit is overkomen.

Toch vond ik het nodig dit artikel te schrijven, omdat dit spel me aan het denken heeft gezet. Ik ben een groot voorstander van volledige vrijheid van meningsuiting, van het recht om dingen te zeggen die anderen misschien beledigend vinden, van het recht om overal grappen over te maken.

Ook hou ik van woordgrappen en heb ik als kind eindeloos verschillende zinnen aan elkaar geplakt en rare associaties gemaakt, gewoon om te kijken wat er gebeurt.

(Zo had ik een “spel” waarbij je tien logische zinnen opschreef, die allemaal bestonden uit 2 of 3 delen. Vervolgens ging ik die zinnen husselen tot er iets grappigs ontstond. “De geit was boos omdat het regende” en “De man had pijn vanwege een ongeluk”, werd samen “De geit had pijn omdat de man ongelukkig regende”. Ik weet niet, toentertijd vond ik het hilarisch.)

Dit spel is het toppunt van die filosofie: alles mag, alles kan, je schakelt willekeurige woorden en zinsdelen aan elkaar, en doordat het zo “gewaagd” is wordt het spannend en grappig. En toch vind ik het verschrikkelijk. (Ja, dit moest dikgedrukt en cursief.)

Hoe komt dat?

(meer…)