De Krankzinnigheid van de Cloud

Omdat ik enkele maanden geleden mijn diploma heb gehaald, ben ik mijn account op de universiteit kwijt.

Een onverwacht gevolg daarvan is dat ik mijn licentie voor Microsoft Office (en de programma’s van Adobe, zoals Photoshop) ben kwijtgeraakt.

Geen probleem, dacht ik. Er moeten inmiddels toch genoeg gratis programma’s zijn waarin je een beetje dingen kan opschrijven? Ik vraag niet veel. Gewoon een simpele tekstverwerker, handig te gebruiken, die snel opstart en er goed uitziet.

(Hetzelfde geldt voor mijn andere probleem. Er moeten toch inmiddels wel gratis programma’s zijn voor kleine aanpassingen aan foto’s of simpele tekeningen? Ik vraag niet veel. Gewoon iets om een foto te verkleinen, of een filter toe te passen, of een paar cirkels en vierkanten te tekenen voor een illustratie.)

Niets bleek minder waar

Nou, ik ben enkele maanden verder, en de zoektocht is gestaakt.

(meer…)

Design: anatomie van een horrorvak

In het tweede jaar van mijn studie aan de Technische Universiteit kreeg iedereen het basisvak Design.

Ik heb lang getwijfeld of ik hier iets over wilde schrijven, omdat het zo’n hel was waaraan ik eigenlijk niet herinnerd wilde worden. Maar nu ik enkele jaren verder ben kan ik dat trauma van me afschuiven en je in geuren en kleuren vertellen wat voor horrorvak het was.

Waarom zou je dat willen weten? Geen idee. Hopelijk is het grappig om te lezen wat voor rare fratsen ze uithaalden. Of word je geraakt door een paar van mijn emotionele anekdotes. En anders is het een goed voorbeeld van hoe je geen onderwijs moet geven.

There’s no time to waste!

Alles begon in een muziekgebouw

Omdat alle tweedejaarsstudenten dit vak moesten volgen, begon het met een “grote opening” waar iedereen bij moest zijn. Er was geen plek op de campus hiervoor, dus moesten we op een ochtend verzamelen in het muziekgebouw.

Ik heb geen idee hoe de universiteit dat heeft verkocht aan de eigenaren. Dat gebouw is zo chique en elitair als maar kan, gemaakt voor voorstellingen met klassieke orkesten. Maar nu ging een professor een PowerPoint-presentatie geven voor honderden studenten met vieze voeten en volle rugtassen.

(meer…)

Krita en problemen op Tablets

De gratis tekensoftware Krita maakt al jarenlang steeds meer indruk op mij, elke keer als ik een nieuwe update voorbij zie komen.

(Bovendien hebben ze een mooie website. Niet eentje die eruit ziet alsof het uit 1990 komt, wat doorgaans jammer genoeg het geval is bij gratis software.)

Dus ik wilde dit programma proberen!

Binnen een minuut was het gedownload en geïnstalleerd, maar toen ik wilde tekenen op mijn Surface Pro … ging er van alles mis.

De lijn was haperig, vertraagd, soms niet eens waar ik tekende. Hij reageerde nauwelijks op verschil in druk. Nog raarder: hij deed het perfect in het “testgebied” van elke brush, maar compleet verkeerd als ik op een andere plek ging tekenen.

Hoe lossen we dit op? Laat mij jou een frustrerende paar uur besparen en uitleggen hoe ik dat heb gedaan!

Deze stappen zijn voor Krita 4.4.1 en de Surface Pro 4, maar ze zullen nuttig zijn voor de meeste softwareversies en de meeste tablets.

(meer…)

Middelbare Schooldrama

Ik had op mijn middelbare school één uur drama in de week, de hele onderbouw lang. (In de bovenbouw niet meer, maar ik weet niet of dat mijn profielkeuze was, of dat het simpelweg niet meer gegeven werd.)

Enerzijds was dit best leuk. Ik ben altijd geïnteresseerd geweest in theater, vanwege mijn vader die theaterdirecteur is en het feit dat ik zelf kunstenaar ben, dus dat we er elke week een uur mee bezig waren was fijn. Het was voor sommige zelfs de reden dat ze voor deze school hadden gekozen.

Anderzijds was het een drama. (Haha, ik ben hilarisch.) Ik kan me eigenlijk niks herinneren dat ik heb geleerd in al die jaren. Niet een paar tips die me helpen, niet een groter inzicht in het vak van toneelspelen (en schrijven), niet gewoontes en vaardigheden die nu een tweede natuur zijn.

De samenvatting van het vak was eigenlijk:

“Hé, vandaag gaan we het onderwerp X behandelen (bijvoorbeeld improviseren)! Ik weet dat jullie het nooit hebben gedaan, maar we hebben niet zoveel tijd, dus ga maar voor de hele groep staan en je krijgt meteen een cijfer.”

(meer…)

Schrijftip: begin het en vergeet het

Ik begin een bijzonder patroon te ontdekken in alle boeken die ik lees en inmiddels ook de verhalen die ik zelf schrijf. Ik noem het: begin het en vergeet het.

Veel verhalen beginnen met een héél interessant eerste hoofdstuk dat allerlei vragen oproept. Dat zorgt dat lezers in het verhaal worden gezogen, het boek uiteindelijk kopen en vervolgens uitlezen. (Niemand besluit of hij een boek wil kopen of doorlezen door ineens halverwege hoofdstuk twintig een paar paragrafen te lezen.)

Oftewel, het eerste hoofdstuk is de belangrijkste drempel, en schrijvers weten dat. Maar je wilt niet je kruit verschieten. Als je het beste moment van het verhaal aan het begin plaatst, met de beste scenes en mysteries … kan je daarna nergens heen. Het wordt alleen maar slechter.

Bovendien, als die eerste paar hoofdstukken van het verhaal écht belangrijk zijn, levert dat een tweede probleem op: lezers zijn het vergeten richting het einde.

Regelmatig leest iemand een verhaal van mij en vraagt aan het einde: “super leuk, maar, dit en dit begreep ik dus niet, heb ik iets gemist?” En meestal kan ik dan wijzen naar een cruciale actie of beetje informatie in de eerste paar hoofdstukken. In het geval van informatie kan je het herhalen (hoewel dit niet ideaal is), maar als het een hele actie of scene betreft is dat lastig.

Als laatste komt een derde probleem: het midden van een boek is doorgaans het moeilijkst om interessant en getemporiseerd te houden. Het laatste dat je wilt, is allerlei verhaallijnen of overgebleven stukjes informatie uit de eerste vijf hoofdstukken met je meeslepen door het boek heen. Je wilt ze snel afronden en vergeten, zodat je meteen doorkunt met de volgende geweldige actie.

Dus hoe lossen we dit op? Hoe krijgen we een ijzersterk begin dat zorgt dat iedereen wil doorlezen, zonder de rest van het verhaal direct in gevaar te brengen?

Nou, je begint een spannende verhaallijn, en vervolgens rond je die af binnen de eerste 5 hoofdstukken. (Of simpelweg vér voor het einde van het boek.)

Hieronder een paar voorbeelden.

(meer…)

Serierecensie: Phineas & Ferb

De cartoonserie Phineas & Ferb (2007-2015) heeft een bijzondere plek in de harten van mijn generatiegenoten. Het is een kinderserie, jarenlang uitgezonden door Disney, terwijl ik al op de middelbare school zat en zelfs naar de universiteit ging. En toch …

Als ik tegen iemand naast mij de grap maak dat onze professor klinkt als “Dr. Doofenshmirtz”, weet die persoon meteen wat ik bedoel.

Als ik de naam “Perry” noem, maakt iemand anders het geheid af met “Perry het Vogelbekdier!”

Nog leuker is het verhaal van mijn middelbare school. In de hoek van de aula stonden enkele apparaten: een snoepautomaat, een drankautomaat, en een grote televisie (waarop meldingen en nieuws werden weergegeven). Een keer had iemand aan al die apparaten een briefje geplakt met daarop “-inator”. Vrijwel iedereen die het zag snapte de grap en moest erom lachen. (Misschien dat de briefjes daarom erg lang zijn blijven hangen, vooral die op de grote tv.)

Phineas & Ferb heeft, op de een of andere manier, bepaalde kwaliteiten die het leuk maken voor alle leeftijden. Waardoor het bij iedereen aanspreekt en een lach tevoorschijn tovert.

Het moge duidelijk zijn dat ik héél positief ben over Phineas & Ferb. In deze recensie wil ik niet zozeer een kritisch oordeel vellen over de serie, maar vooral kijken naar waarom het zo universeel geliefd is. Ik ben zelf al jarenlang op zoek naar hoe je een “klassiek verhaal” schrijft, en ik denk dat iedereen enorm veel kan leren van deze simpele cartoonserie.

Dus heb ik in mijn vrije tijd alle afleveringen teruggekeken (in totaal 189 afleveringen, verdeeld over 4 seizoenen en veel specials).

En ik geef deze serie uiteindelijk een 9 uit 10 sterren.

★ ★ ★ ★ ★ ★ ★ ★ ★ ☆

Hierbij heb ik ook geprobeerd me te verplaatsen in de doelgroep (kinderen en eventueel ouders met kinderen). Want hoewel het leuk is voor oudere leeftijden, is het natuurlijk niet het meest passende vermaak voor iemand van begin twintig.

Update: wauw, net als ik bezig ben de serie terug te kijken, kondigen ze uit het niets een nieuwe film aan! Vijf jaar weggeweest, en precies wanneer ik een definitieve review wil gaan maken, besluiten ze het weer op te pakken :p Candace Against the Universe schijnt enkele dagen geleden op Disney+ te zijn verschenen, dus die moet ik nu natuurlijk ook meenemen in de recensie!

(meer…)