Over Opvoeding

Leestijd: 11 (minuten)

Ik heb een probleem ontdekt (en zelf ondervonden) in onze huidige samenleving.

Dat probleem heet ongelijke opvoeding.

Het gemiddelde kind is zo’n twintig jaar behoorlijk vaak bij zijn ouders. Voordat ze een dwarse puber worden zijn ze vrijwel altijd bij hun ouders, terwijl ze in de periode daarna zichzelf langzaamaan losweken van hun ouderlijk huis. (Velen met weinig succes overigens, zeker nu kamers en het algehele studentenleven nog duurder zijn geworden.)

Oftewel, een kwart van je leven sta je bijna geheel onder de invloed en zorg van je ouders. Jouw thuissituatie, jouw opvoeding, bepaalt voor een groot deel wie je bent en wie je wordt. Sterker nog, deze jonge jaren zijn degene waarin je het meeste groeit en ontwikkelt, en waarin je dus het meeste kan overnemen (of juist niet).

Je zou denken dat deze tijd nuttig wordt besteed. Dat ouderen een goed doordacht plan hebben waarmee ze hun kinderen de kans geven zich te ontwikkelen en voorbereiden op hun toekomst.

Tot mijn grote ergernis (of misschien eerder “droevenis”) gebeurt dit niet.

Ik ken nauwelijks ouders die echt een “plan” hebben voor hun opvoeding. Die consistent zijn, die logische keuzes maken (of hebben gemaakt voordat ze hun eerste kind kregen), die écht veel bezig zijn met de opvoeding. En de gevolgen van deze instelling zijn te merken. (Misschien ken ik niet genoeg ouders, dat is natuurlijk ook een optie. Maar ik betwijfel het.)

Opmerking: dit artikel heette eerst jarenlang “ongelijke opvoeding” en bevatte een tiental voorbeelden van ongelijke opvoeding. Dit kwam, echter, wat zeurderig over (“kijk mij zielig zijn”). Dus ik heb het herschreven tot een (hopelijk) sterker stuk met daarin een veel duidelijkere probleemstelling en mogelijke oplossingen.

(meer…)

Teleurgesteld

Leestijd: 3 (minuten)

Ik heb lang naar dit woord gezocht, maar ik denk dat ik hem heb gevonden. Mijn hele jeugd heb ik opgekeken naar het moment dat ik “volwassen” zou zijn. Toen ik klein was wilde ik sterker, en slimmer, en wijzer zijn. Ik wilde meer verantwoordelijkheid hebben, meer geld, meer mogelijkheden, mijn eigen huis, eigen baan, et cetera. Ik dacht: als ik later volwassen ben, als ik later deze hele rotzooi met school heb gehad, dan komt alles goed en is alles geweldig. Nou, je raadt het al: ik ben teleurgesteld.

Niet eens boos, niet eens verdrietig, ik geef niemand de schuld, ik heb niet het idee dat ik voor de gek ben gehouden – ik ben gewoon teleurgesteld. Na jaren van afzien, veel te laat naar bed gaan en weer veel te vroeg opstaan, veel te veel eten en dan alsnog honger hebben, ben ik niks opgeschoten. Ik moet nog steeds elke dag dingen doen die ik niet wil, alleen nu zit er nog meer druk achter, aangezien ik op z’n minst voor mezelf moet zorgen en geld moet zien binnen te krijgen.

(meer…)

Gespreid Gedoe

Leestijd: 4 (minuten)

Toen ik ging studeren was de grootste opluchting dat ik niet meer elke dag huiswerk hoefde te maken. Waar ik op de middelbare school, na een lange en vermoeiende dag thuis kwam om vervolgens nog meer stomme dingen te moeten doen, was op de studie zo’n beetje alles optioneel. Natuurlijk, soms had je inleveropgaven die je maar het beste wel goed kon maken. (Anders moest je een 9 voor je eindtentamen hebben om het lage punt te compenseren.) En, soms had je een project dat over de lengte van het hele vak werd uitgesmeerd, maar al met al was studeren veel minder stress en werkdruk.

Dat was fijn, want ik had vele andere interesses die ik daardoor verder kon laten opbloeien buiten schooltijden. Voor mij was school altijd een “onnodig kwaad”, iets wat eigenlijk stiekem wel gedaan moest worden, en misschien van tijd tot tijd zelfs zin had, maar als ik het diploma maar had was ik eigenlijk al blij. Het gevolg hiervan was dat ik natuurlijk pas de laatste paar dagen voor een tentamen ging leren, het tentamen vervolgens haalde (met soms zelfs verrassend goede cijfers), maar daarna alles weer meteen vergat. Ik was een paar dagen lang heer en meester van de krachten en natuurkundige principes, en daarna ging ik weer terug naar geen idee hebben hoe ik uitreken hoe hard ik een bal moet gooien om mijn buurman kwaad te maken.

(meer…)

Het Geheim van Kunst

Leestijd: 3 (minuten)

Ik heb een hekel aan elke dag hetzelfde moeten doen, en, voor zover ik weet, denkt de rest van de wereld daar hetzelfde over. Veel mensen nemen zich wel voor om elke dag te sporten, of een uur met de kinderen te spelen, of een uurtje aan hun eigen verhaal te schrijven – maar omdat het elke dag hetzelfde is, wordt het een sleur, en wordt het vaak niet of met tegenzin gedaan. Sterker nog, veel mensen hebben een hekel aan überhaupt hun baan uitvoeren, zeker als ze daar ook elke dag exact dezelfde dingen moesten doen.

Kunstenaars, echter, kiezen er juist voor om elke dag hetzelfde te doen. Acteurs spelen misschien wel acht keer in de week dezelfde voorstelling. Muzikanten toeren door het land (of over de hele wereld) om overal met dezelfde mensen en instrumenten hun eigen set nummers op te voeren. Natuurlijk, als ze genoeg nummers (en geld) hebben kunnen ze een hoop variëren, maar het blijft in grote lijnen keer op keer hetzelfde doen. Schilders maken vaak in een periode met dezelfde tools schilderijen in hetzelfde thema of kleuren palette. Schrijvers schrijven jarenlang een fictief verhaal in dezelfde fictieve wereld, met dezelfde fictieve personages (soms zelfs maar één personage of plek).

(meer…)

Wachten op je gezondheid

Leestijd: 3 (minuten)

Sommige dingen in ons zorgsysteem zijn raar. Zo mag men geen onderzoek laten doen zonder een verwijzing te hebben van de huisarts. Dat is op zich logisch, anders zouden mensen bij het minste of geringste langs het ziekenhuis gaan en de meest exotische onderzoeken aanvragen. (“Ik ben al drie dagen verkouden, ik ben bang dat er een tumor in mijn neus zit!” “Mevrouw, drie dagen verkouden zijn is heel normaal, ik denk niet – ” “Nee, ik wil dat het nu getest wordt!”)

Maar, wanneer zo’n onderzoek is uitgevoerd, worden de resultaten om de een of andere reden in het geheim weer naar de huisarts teruggestuurd. Zelfs voor iets simpels als bloedprikken krijg ik de resultaten pas te horen nadat ik zelf een afspraak heb gemaakt met de huisarts.

(meer…)